Skarga pauliańska, a tytuł wykonawczy na kogo? WSA zdecydował
Egzekucja administracyjna może zostać wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela, sporządzonego według ustalonego wzoru (art. 26 § 1 u.p.e.a.). Wszczynana jest ona w stosunku do zobowiązanego, przez którego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym – również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.).
Podmiotu, będącego pozwanym w toku postępowania z roszczenia pauliańskiego (osobę trzecią) nie można zatem uznać za zobowiązanego, gdyż nie ma ona wobec wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym żadnego obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, którego ten wierzyciel mógłby dochodzić w postępowaniu egzekucyjnym. Nie może on zatem wystawić tytułu wykonawczego przeciwko osobie trzeciej o jakiej mowa w art. 527 i nast. Kodeksu cywilnego. Świadczy o tym również treść art. 27 § 1 u.p.e.a., w którym nie przewidziano miejsca na wskazanie takiej osoby trzeciej. Osoba trzecia jest w związku z tym jedynie zobowiązana do znoszenia zaspokojenia się ze składników majątkowych, które wyszły z majątku zobowiązanego i weszły do jej majątku.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Bk 162/26.
Koniec z „przekładaniem pieniędzy z kieszeni do kieszeni”! Ministerstwo Finansów planuje likwidację płacenia podatku od nieruchomości przez gminę samej sobie!
Wyeliminowanie konieczności uiszczania przez gminy samym sobie podatku od nieruchomości z tytułu gruntów będących przedmiotem ich użytkowania wieczystego oraz zniesienie obowiązku składania przez gminy deklaracji w zakresie przedmiotów opodatkowania zwolnionych z podatku od nieruchomości.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 15 UPOL z podatku od nieruchomości zwolnione są grunty i budynki lub ich części, stanowiące własność gminy, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą lub będących w posiadaniu innych niż gmina jednostek sektora finansów publicznych oraz pozostałych podmiotów. Zwolnienie to nie obejmuje gruntów będących w użytkowaniu wieczystym gmin, co powoduje, że muszą one uiszczać samym sobie podatek od nieruchomości z tego tytułu.
Przepisy art. 6 ust. 10 UPOL zobowiązują do składania właściwemu organowi podatkowemu deklaracji na dany rok podatkowy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów UPOL. Oznacza to, że gminy są zobowiązane do składania deklaracji w zakresie przedmiotów opodatkowania będących ich własnością, które są zwolnione z podatku. Obowiązek ten, w przypadku gmin posiadających pełne dane o gruntach i budynkach stanowiących ich własność, jest niezasadny i generuje niepotrzebne czynności administracyjne związane ze sporządzeniem deklaracji w tym zakresie.
Uchylenie art. 7 ust. 1 pkt 15 UPOL i wprowadzenie wyłączenia z PON przedmiotów opodatkowania stanowiących własność gminy objętych zwolnieniem oraz gruntów będących przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
Proponuje się uchylenie art. 7 ust. 1 pkt 15 UPOL zwalniającego z podatku od nieruchomości grunty i budynki lub ich części, stanowiące własność gminy, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą lub będących w posiadaniu innych niż gmina jednostek sektora finansów publicznych oraz pozostałych podmiotów oraz wprowadzenie w art. 2 UPOL wyłączenia tych przedmiotów opodatkowania z podatku od nieruchomości. Dodatkowo proponuje się uwzględnienie w ww. wyłączeniu gruntów będących przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
Powyższe rozwiązanie spowoduje, że gmina nie będzie musiała płacić podatku samej sobie z tytułu gruntów, które są przedmiotem jej użytkowania wieczystego oraz nie będzie zobowiązana do składania deklaracji w zakresie przedmiotów opodatkowania objętych projektowanym wyłączeniem.
Projekt zaplanowany jest na IV kwartał 2026 r.
Źródło Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, projekt ustawy o numerze UD466.
Pilne! Inkaso opłat lokalnych do likwidacji! Będą płatnicy, a zmiany już od 1.01.2027! Więcej gmin będzie mogło wprowadzić opłatę miejscową! Rada Ministrów przyjęła projekt i skierowała go do Sejmu RP!
Skuteczny pobór opłaty miejscowej i opłaty uzdrowiskowej uniemożliwia zakres odpowiedzialności inkasenta ograniczony do opłat pobranych i niewpłaconych, i tylko w niewielkim stopniu na pobieranie przez nich tych opłat ma wpływ wprowadzenie przez radę gminy wynagrodzenia za inkaso.
Narzędziem, które miało zapobiec sytuacjom niepobierania opłaty miejscowej i opłaty uzdrowiskowej przez inkasentów tych opłat było umożliwienie radom gmin wprowadzenia obowiązku prowadzenia przez inkasentów ewidencji osób zobowiązanych do uiszczania opłaty miejscowej, a następnie również opłaty uzdrowiskowej. Powyższe rozwiązanie okazało się niewystarczające dla zapewnienia pobierania opłat, a tym samym do zapewnienia gminom należnych wpływów z tytułu opłaty miejscowej i opłaty uzdrowiskowej.
Wobec powyższego, jak i z uwagi na często zmieniający się krąg inkasentów, co wymaga każdorazowej zmiany uchwały rady gminy określającej imiennie osoby inkasentów, obowiązujące rozwiązania dotyczące poboru opłat są nieefektywne.
Obecnie pobór opłaty miejscowej i opłaty uzdrowiskowej, w większości przypadków, jest realizowany przez wyznaczonych inkasentów tych opłat. Inkasentami są osoby fizyczne (np. sołtys lub pracownik urzędy gminy), osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, prowadzące: hotele, ośrodki wypoczynkowe, pensjonaty, sanatoria, kwatery, wynajmujące domy letniskowe, campingi, pola namiotowe.
Ze względu na mankamenty istniejących rozwiązań w zakresie poboru opłat, a w szczególności z uwagi na nieskuteczność ich poboru przez inkasenta, proponuje się wprowadzenie obowiązkowego poboru opłaty miejscowej i opłaty uzdrowiskowej przez płatników, tj. przez podmioty świadczące usługi zakwaterowania.
Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Płatnik, który nie wykonał tych obowiązków, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany i niewpłacony. W przypadku płatnika jest zatem szerszy zakres odpowiedzialności niż w przypadku inkasenta, który odpowiada jedynie za podatek pobrany i niewpłacony.
Płatnicy będą pobierać opłatę miejscową i opłatę uzdrowiskową od osób zobowiązanych do ich zapłaty ostatniego dnia świadczenia usługi zakwaterowania. Z tytułu terminowego wpłacenia prawidłowo pobranej opłaty miejscowej lub opłaty uzdrowiskowej płatnikom przysługiwać będzie wynagrodzenie w wysokości 10% pobranej opłaty. Kwota obliczona w ten sposób będzie minimalnym wynagrodzeniem, gdyż rada gminy będzie mogła podwyższyć jego wysokość w drodze uchwały. Płatnik będzie pomniejszał pobraną opłatę miejscową albo opłatę uzdrowiskową przed wpłaceniem jej na rachunek właściwego organu podatkowego o przysługujące mu wynagrodzenie.
Zaproponowane w projekcie ustawowe minimalne wynagrodzenie płatnika opłaty miejscowej i opłaty uzdrowiskowej w wysokości 10% kwoty tych opłat zostało ustalone na podstawie analizy stawek wynagrodzeń inkasentów, dotychczas uchwalanych przez rady gmin.
Rozwiązanie to jest korzystniejsze niż obecne rozwiązanie w zakresie opłaty za inkaso, gdyż w myśl obowiązujących przepisów rada gminy może, ale nie musi, wprowadzić wynagrodzenie dla inkasenta, jak również nie jest określona minimalna wysokość wynagrodzenia za inkaso, w razie jego wprowadzenia.
Płatnik będzie zobowiązany wydać potwierdzenie dokonania wpłaty na poczet należnej opłaty miejscowej albo opłaty uzdrowiskowej lub opłaty miejscowej albo opłaty uzdrowiskowej.
Płatnicy będą prowadzić, odrębnie dla każdego obiektu, w którym będą świadczyć usługi zakwaterowania, rejestr opłaty miejscowej albo rejestr opłaty uzdrowiskowej.
Projekt zaplanowany jest na IV kwartał 2026 r.
Projektowane zmiany planowane są na 1.01.2027. Likwidacja inkasa to jedna z propozycji zmian. Zmiany w zakresie opłaty uzdrowiskowej i opłaty klimatycznej są daleko idące. Zasadniczo rozszerzy się zakres miejscowości, gdzie opłata klimatyczna będzie mogła zostać wprowadzona. Jak podano w uzasadnieniu po zmianie będzie ona możliwa dla przykładu w Szczyrku czy Krakowie.
Źródło; uzasadnieni do projektu nowelizacji z 10.09.2026 r. ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
