Czy po korekcie deklaracji kolejne upomnienie dla podatnika? NSA zdecydował
W omawianej sprawie podatnik otrzymał upomnienie w związku z powstałą zaległością podatkową wynikającą ze złożonej deklaracji podatkowej. Następnie podatnik złożył korektę deklaracji w wyniku, której powstała zaległość podatkowa. Wierzyciel uznał, że „ponawiania czynności powtórnego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tej samej sprawie nie istnieje obowiązek powtórnego przesyłania przez wierzyciela upomnienia”. Wierzyciel skierował zatem zaległość podatkową z korekty deklaracji do egzekucji administracyjnej, bez wcześniejszego upomnienia.
Podatnik złożył zarzut w egzekucji administracyjnej, a sprawa finalnie trafiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
NSA w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 4 sierpnia 2026 r., sygn. akt III FSK 335/26 stwierdził „jeżeli po uiszczeniu w całości zaległości podatkowej powstało zobowiązanie podatkowe, które nie zostało zapłacone w terminie, to należy ponownie skierować do strony upomnienie.”
Mamy dla Was najnowsze wyjaśnienie RIO w sprawie wynagrodzenia za inkaso po śmierci inkasenta! Do pobrania w całości
Kwestią niebudzącą wątpliwości jest zebranie i terminowe rozliczenie kwot podatków przez zmarłego inkasenta. Wypełnił zatem funkcję zdefiniowaną w art. 9 Ordynacji podatkowej oraz zrealizował obowiązki wynikające z treści uchwały Nr VII/70/24 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 25 października 2024 r. w sprawie poboru podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego od osób fizycznych w drodze inkasa, wyznaczenia inkasentów oraz określenia wysokości wynagrodzenia za inkaso. Powyższa konstatacja oznacza, że inkasentowi przysługuje wynagrodzenie prowizyjne obliczone zgodnie z zapisami uchwały w wysokości 9% zainkasowanych kwot podatków. (..)
RIO kontroluje podatki lokalne i śmieciową! Brak doręczenia decyzji podatkowej dla wszystkich współpodatników i dopuszczenie do przedawnienia zaległości podatkowych!
Podatnikowi (os. fizyczna) do którego prowadzono konto szczegółowe nr (…) w badanej próbie dokumentów wystąpił przypadek niedoręczenia wszystkim współwłaścicielom decyzji wymiarowej w sprawie podatku od nieruchomości. Powyższe naruszało przepisy art. 92 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 3 ust. 1 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Kontrola czynności podejmowanych przez organ podatkowy zmierzających do wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego od dłużników z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wykazała że dopuszczono do przedawnienia należności za latach 2015 – 2019 w łącznej kwocie 3.721,40 zł.
Należności przeterminowane nie zostały zdjęte z ewidencji księgowej, co było niezgodne z przepisami art. 24 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, ze zm.). Niepodejmowanie lub podejmowanie w stosunku do dłużników czynności przewidzianych w postępowaniu egzekucyjnym ze znaczną zwłoką naruszyło przepisy art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, ze zm., a od 31.01.2025 r. Dz. U. z 2025 r. poz. 132, ze zm.) oraz § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 października 2010 r. w sprawie zasad rachunkowości oraz planów kont dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 208, poz. 1375). Naruszono art. 27 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości – poprzez niewłaściwe przeprowadzenie inwentaryzacji należności metodą weryfikacji i nieujawnienie różnic inwentaryzacyjnych (przedawnionych sald) w celu doprowadzenia ksiąg rachunkowych do stanu zgodnego z rzeczywistością.
Opracowano na podstawie wystąpienia pokontrolnego Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu z dnia 24 września 2026 r., znak: WK.4022.12.2026.
Pilny komunikat RIO w sprawie zmian w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych!
Regionalna Izba Obrachunkowa w Lublinie informuje, że 19 października br. w Dzienniku Ustaw opublikowana została ustawa z dnia 18 września 2026 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 1354).
Zmiany wprowadzone tą ustawą dotyczą głównie opłat: miejscowej i uzdrowiskowej, i w tym zakresie wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2027 r. Zgodnie z art. 8 tej ustawy dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 17 ust. 1 (wprowadzenie opłaty miejscowej), art. 17 ust. 1a (wprowadzenie opłaty uzdrowiskowej), art. 17 ust. 5 (ustalenie miejscowości odpowiadających warunkom określonym w przepisach, w których pobiera się opłatę miejscową), art. 19 pkt 1 lit. b i c (określenie stawek opłaty miejscowej), art. 19 ust. 1 lit. d (określenie stawek opłaty uzdrowiskowej) oraz art. 19 pkt 2 (zarządzenie poboru opłat w drodze inkasa), art. 19 pkt 3 (wprowadzenie zwolnień od opłat) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, których przedmiotem jest opłata miejscowa lub opłata uzdrowiskowa – tracą moc.
Moc tracą również przepisy wykonawcze, tj. rozporządzenie w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową.
W związku z powyższym, w celu pobierania tych opłat po wejściu w życie zmian wprowadzonych przywołaną wyżej ustawą, niezbędne jest podjęcie nowych uchwał w zakresie opłaty miejscowej i uzdrowiskowej (przy spełnieniu przesłanek do ich wprowadzenia), na podstawie znowelizowanych przepisów. Należy mieć na uwadze, że w przypadku opłaty miejscowej i uzdrowiskowej wykluczona została możliwość ich poboru w drodze inkasa.
Dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 19 pkt 2 (zarządzenie poboru opłat w drodze inkasa) i art. 19 pkt 3 (wprowadzenie zwolnień od opłat) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, których przedmiotem nie jest opłata miejscowa lub opłata uzdrowiskowa (tj. dotyczących inkasa i zwolnień w innych opłatachregulowanych ustawą o podatkach i opłatach lokalnych)tracą moc z dniem wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie znowelizowanego art. 19 pkt 2 i 3 tej ustawy, jednak nie później niż z dniem 1 stycznia 2028r.
Z uwagi na powyższe dla zachowania zwolnień od opłaty targowej, reklamowej i od posiadania psów (o ile na terenie gminy zostały wprowadzone) oraz możliwości poboru tych opłat w drodze inkasa po 31 grudnia 2027 r., niezbędne jest podjęcie uchwał w tym zakresie do końca 2027 r.
Uwaga na przedawnienie 2026! Ponowna egzekucja zaległości podatkowych!
Z końcem roku 2026 ulegną przedawnieniu zobowiązania podatkowe z terminem płatności 2021, jeżeli nie nastąpiło wydłużenie terminu przedawnienia np. na skutek zastosowanego środka egzekucyjnego.
Koniec roku to także konieczność weryfikacji zaległości podatkowych, gdzie egzekucja administracyjna została wcześniej umorzona, mając na uwadze jest bezskuteczność i art. 59 § 2 upea, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.
Z literalnego brzmienia art. 61 u.p.e.a. nie wynika, aby ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanej przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych miały być majątkiem (źródłem dochodu) nowym, wcześniej nieznanym organowi. Do wniosków takich nie prowadzi też wykładnia celowościowa. Jedynym warunkiem, który musi być spełniony, aby możliwe było wszczęcie ponownej egzekucji, jest to, aby majątek (źródło dochodu) miał taką wartość, by umożliwiał przeprowadzenie egzekucji dającej szansę wyegzekwowania kwoty przewyższającej kwotę wydatków egzekucyjnych. Wyrok NSA z dnia 28 listopada 2023 r. III FSK 3129/21
Zgodnie z art. 61 § 1 upea, w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie:
na wniosek wierzyciela o ponowne wszczęcie egzekucji administracyjnej – jeżeli organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem,
z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 – jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem
– po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.
