Pilne! Od dzisiaj zmiana odsetek podatkowych! Jest decyzja RPP
Wczoraj odbyło się decyzyjne posiedzenie Rady Polityki Pieniężnej i została podjęta decyzja o stopach procentowych NBP. Przypominamy, że w przypadku zmiany stóp procentowych decyzja Rady Polityki Pieniężnej obowiązuje od następnego dnia. Zgodnie z art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%.
Rada Polityki Pieniężnej podjęła decyzję o obniżeniu stóp procentowych o 0,25 punktu procentowego. Najważniejsza stopa dla celów podatkowych – stopa lombardowa wynosi od 6.11.2025 – 4,75 % w skali roku. Od dzisiaj zatem odsetki podatkowe wynoszą 11,50 % w skali roku.
W programach komputerowych należy wprowadzić stawkę odsetek za zwłokę. Przypominamy, że dla zmiany nie ma znaczenia obwieszczenie Ministra Finansów w tej sprawie, które ma wyłącznie charakter deklaratoryjny.
Wszystkie upomnienia i tytuły wykonawcze dotyczące należności podatkowych z datą od 6.11.2025 mają mieć podaną nową stawkę odsetek.
Pilne! Dwie nowelizacje Ordynacji podatkowej i zmiana w ustawie o zwrocie podatku akcyzowego ogłoszone w Dzienniku Ustaw!
We wczorajszym (20.10.2025) Dzienniku Ustaw ogłoszone zostały dwie nowelizacje Ordynacji podatkowej. Pierwsza pod pozycją nr 1414 ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa. Nowelizacja wprowadza nową regulację w zakresie nie naliczania odsetek za zwłokę w przypadku przedłużającej się kontroli podatkowej. Główny przepis to zasada, że nie nalicza się odsetek w przypadku niezakończenia kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej w terminie 6 miesięcy od dnia jej wszczęcia – za okres od dnia następnego po upływie tego terminu do dnia jej zakończenia – art. 54 § 1 pkt 7c. Regulacja objęta jest także przepisem przejściowym. Zmiana wejdzie w życie od 4 listopada 2025 r.
Druga z nowelizacji opublikowana została pod pozycją 1417. Ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa, która wprowadza do zasad postepowania podatkowego do art. 122 dodatkowy § 2, a mianowicie w postępowaniu podatkowym wszczętym z urzędu niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzyga się na korzyść strony, z wyjątkiem przypadków gdy: 1) w postępowaniu uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy innych osób; 2) przepisy prawa wymagają od strony wykazania określonych faktów; 3) sprzeciwia się temu ważny interes publiczny, w tym istotny interes państwa.
Przepis art. 122 § 2 ustawy zmienianej w art. 1 ma zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa wchodzi w życie od 4 listopada 2025 r.
W Dzienniku Ustaw pod pozycją 1415 opublikowana została ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Zmiana wchodzi w życie od 5 listopada 2025 r. Zmiany mają na celu uproszczenie procedury ubiegania się o zwrot podatku akcyzowego w odniesieniu do bydła, świń, owiec, kóz i koni, w przypadku prowadzenia przez producenta rolnego produkcji rolnej, któremu równocześnie przysługuje zwrot części podatku akcyzowego zawartego w cenie paliwa zakupionego do tej produkcji na powierzchni co najmniej 1 ha użytków rolnych.
Wprowadzenie zmiany ustawy umożliwiającej producentowi rolnemu samodzielne pobranie ww. dokumentu z systemu ARiMR przyspieszy proces pozyskiwania danych o liczbie zwierząt, co pozwoli na szybsze kompletowanie dokumentów i składanie ich w wymaganych terminach składania wniosków o zwrot podatku akcyzowego.
Afera podatkowa w gminie! Pracownik przyjmował nielegalnie wpłaty od podatników i fałszował dane w księgowości! Sąd zdecydował czy taka „zapłata” wygasza zobowiązanie podatkowe
Z uzasadnienia WSA we Wrocławiu dowiadujemy się om skandalicznym procederze pracownika organu podatkowego, który nielegalnie przyjmował wpłaty od podatników. Gmina wystawiła podatnikowi tytuł wykonawczy, a on złożył zarzuty, że podatek nie istnieje, bo zapłacił podejrzanemu pracownikowi. Gmina stwierdziła, że zarzut jest niezasadny, bo zapłaty nie dokonano ani inkasentowi, ani na rachunek gminy, o czym informuje „klarowne” pouczenie w decyzji podatkowej. Pisząc kolokwialnie kto kazał podatnikowi płacić podatek u pracownika?
W uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 288/25 czytamy „skarżący podnosił zarzut wykonania obowiązku, powołując się na zapłatę podatku do rąk podejrzanego pracownika, którego poczytywał za osobę uprawnioną do przyjęcia wpłaty podatku, należy podkreślić, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na ww. podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna). Skutkiem okazania takich dowodów winien być również obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego od czynności egzekucyjnych (zob. C. Kulesza [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 33). Tymczasem skarżący nie dysponuje dowodami, że dokonał zapłaty podatku za okres, którego dotyczy wystawiony tytuł wykonawczy. To już co od zasady wyklucza możliwość uznania podniesionego zarzutu za zasadny.” (..)
Czy skarżący podatnik mógł działać w zaufaniu do pracownika Urzędu Gminy, a tym samym, czy można uznać, że dokonując wpłat do rąk podejrzanego pracownika, doprowadził do wygaśnięcia spornego zobowiązania podatkowego? WSA we Wrocławiu wskazał „organy trafnie oceniły, że można stwierdzić, że zobowiązany działał w poczuciu zaufania, że wpłata należności u podejrzanego pracownika wypełnia ciążący na nim obowiązek podatkowy. Zasadnie jednak w zaskarżonym postanowieniu zwrócono uwagę, że sam fakt wpłaty należności z tytułu egzekwowanego podatku do rąk pracownika Urzędu Gminy i w zaufaniu do jego osoby nie jest wystarczający, aby przyjąć, że doszło do prawnie skutecznej zapłaty podatku, a w konsekwencji, że słuszny jest zarzut wykonania obowiązku wniesiony przez zobowiązanego. Sąd podziela przy tym stanowisko, że przeświadczenie o skuteczności zapłaty podatku do rąk pracownika powinno znajdować umocowanie nie tylko w treści przepisów prawa, lecz i w obiektywnych okolicznościach zapłaty, tj. czy została ona dokonana z należytą, wymaganą w takich okolicznościach starannością i dbałością o działanie w zgodzie z prawem.”
Dalej należy podkreślić, że w pouczeniu zawartym w decyzji wymiarowej określono dwa sposoby zapłaty podatku: na rachunek bankowy Gminy lub do rąk inkasenta. Nie budzi przy tym wątpliwości, że inkasentami byli sołtysi, co było wiadome skarżącemu, a nie pracownicy Urzędu Gminy. Brak było w Urzędzie Gminy B. kasy, co szeroko i prawidłowo omówiły organy obu instancji, wskazując że nie wyodrębniono kasy ani formalnie, ani też nie działała ona faktycznie. Jako głęboko nietrafny Sąd ocenił przy tym zarzut skarżącego, że w Urzędzie Gminy nie było informacji o braku kasy. Z doświadczenia życiowego wynika, że w urzędach administracji publicznej umieszcza się informacje o istniejących w nich pomieszczeniach, a nie o ich braku. Nadto Sąd ocenił, że ogół okoliczności wpłat dokonywanych do rąk podejrzanego pracownika świadczy o tym, że skarżący nie mógł działać w obiektywnie uzasadnionym przekonaniu, że osoba ta prowadzi kasę organu podatkowego.” (..)
„Kolejno trzeba wskazać, że o ile w subiektywnym poczuciu skarżącego pracownik Urzędu Gminy był godny zaufania, a zgromadzone dowody nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że skarżący działał w zmowie z pracownikiem i zapłata była nastawiona na osiągnięcie bezprawnych korzyści, o tyle w realiach sprawy nie można przyjąć, że istniały obiektywne okoliczności przemawiające za zaufaniem do działań pracownika. Sąd podziela ocenę Kolegium, że skarżący w swoich działaniach nie dołożył należytej staranności, aby móc przyjąć, że opłacając podatki miał obiektywne podstawy do działania w zaufaniu do pracownika, a w konsekwencji, że przysługuje mu ochrona wynikająca z zasady zaufania do organów władzy publicznej. Należy podkreślić, że oczekiwanie od podatnika działania zgodnie z należytą starannością w relacji do organu podatkowego nie stanowi wymagania, które wykraczałoby poza to, czego można wymagać od jednostki prowadzącej samodzielnie swoje sprawy. Kryterium należytej staranności oznacza, że każdy podmiot powinien działać z takim stopniem ostrożności i przezorności, jakiej należałoby oczekiwać od rozsądnego człowieka w podobnych okolicznościach.” (..) Nie można zaakceptować twierdzenia, że zapłata do rąk pracownika nastąpiła w dobrej wierze. Brak jest zatem podstaw, aby przyjąć, że ewentualne wpłaty podatku u osoby nieuprawnionej, jaką był podejrzany pracownik, i wbrew jednoznacznemu pouczeniu w decyzjach wymiarowych, mogły doprowadzić do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez zapłatę. Powyższe oznacza więc, że prawidłowo organy obu instancji uznały, że zarzut wykonania obowiązku nie był zasadny.”
Sąd stwierdził zatem, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 31 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Tym samym niezasadne były również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 o.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. W konsekwencji nie był zasadny zarzut naruszenia art. 60 § 1 pkt 1 o.p., zgodnie z którym za termin dokonania zapłaty podatku uważa się przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub w kasie podmiotu obsługującego organ podatkowy, lub na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta. Postępowanie wykazało bowiem, że skarżący nie uiścił podatku w kasie organu podatkowego, ani na jego rachunek bankowy, ani u inkasenta. Zapłata do rąk podejrzanego pracownika Urzędu Gminy, który nie był inkasentem ani nie prowadził kasy Urzędu, nie była więc równoznaczna z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego.
Dodatkowe kontrole problemowe RIO w podatkach lokalnych! Błędy w rozliczeniach wpłat podatków i nadpłat! Gmina nie zna kolejności zarachowywania wpłaty z art. 62 § 1 Op! RIO nakazuje wprowadzić instrukcję podatkową! Całe wystąpienie do do pobrania dla wszystkich
RIO nie zwalnia tempa. Kontroli poddano dochody z tytułu podatków i opłat lokalnych, dla których organem podatkowym pierwszej instancji, w myśl art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako Op.), jest Pan Burmistrz. Kontrola prowadzona była w szczególności pod kątem prawidłowości i powszechności poboru dochodów, windykacji zaległości podatkowych oraz rachunkowości podatkowej, w tym rzetelności sporządzania sprawozdań budżetowych. Analiza przedłożonych akt osobowych pozwoliła stwierdzić, że Pan Burmistrz i pięcioro pracowników urzędu nie złożyło przyrzeczeń o zachowaniu tajemnicy skarbowej, co jest naruszeniem przepisu art. 294 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Badanie w zakresie prawidłowości prowadzenia ewidencji księgowej przeprowadzone na kontach podatkowych wytypowanych do kontroli wykazało: a) wadliwie przeprowadzoną procedurę wyksięgowania nadpłaty w przypadku podatnika o nr konta 1560030 (..) b) niestosowanie procedury zawartej w art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zarachowanie powstałych nadpłat na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, bez wniosków podatników. Nieprawidłowość stwierdzono w obrębie podatku od nieruchomości od osób prawnych oraz w obrębie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (..)
c) naruszenie art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niestosowanie zasad dotyczących kolejności zarachowywania wpłaty (..) d) naruszenie art. 53 § 1 w związku z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nierealizowanie obowiązku w zakresie proporcjonalnego zaliczenia wpłaty na zaległość i odsetki za zwłokę (..).
W toku kontroli ustalono, że kontrolowana jednostka nie opracowała własnych uregulowań wewnętrznych w zakresie ewidencji i poboru podatków i opłat lokalnych. Dla funkcjonowania adekwatnej, skutecznej i efektywnej kontroli zarządczej, której zapewnienie należy do obowiązków Burmistrza, konieczne jest stworzenie szczegółowej instrukcji ewidencji podatków i opłat, uwzględniającej specyfikę jednostki. Pracownicy powinni zapoznać się z tą instrukcją, aby zrozumieć jej zasady i procedury, a ponadto instrukcja powinna być aktualizowana w miarę zachodzących zmian w przepisach podatkowych.
Stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości i uchybienia były w głównej mierze wynikiem nieprzestrzegania przepisów prawnych dotyczących gospodarki finansowej i rachunkowości gminy w zakresie obowiązków spoczywających na Panu Burmistrzu jako organie podatkowym w myśl art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a także nieprawidłowego funkcjonowania kontroli zarządczej. Całe wystąpienie pokontrolne do pobrania:
452.730,00 zł zaniżonego podatku od nieruchomości, a 53.362,00 zł i 84.090,00 zł utracono bezpowrotnie! Powód? Błędy na kartotekach i .. przeoczenie pracownika! Księgowość nierzetelna? RIO wydaje 89 zaleceń pokontrolnych!
To jest kolejny szok podczas kontroli podatków lokalnych i opłaty śmieciowej. W wystąpieniu pokontrolnym 89 zaleceń dla małej gminy, w tym wiele z podpunktami. Utrata tak dużych dochodów szokuje. Podatnikowi o numerze konta 221-062/1292 decyzjami wymiarowymi ustalono podatek od nieruchomości na lata 2019-2023. W decyzjach zastosowano m.in. stawki dla pozostałych gruntów o powierzchni 22.498 m² oraz dla pozostałych budynków o powierzchni użytkowej 3.312 m², które podatnik w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożonej w dniu 21.09.018 r. wykazał według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Obowiązek podatkowy powstał od maja 2018 r. Przyczyną nieprawidłowości było błędne wprowadzenie danych na kartotekę podatnika. Pomimo ujawnienia nieprawidłowości już pod koniec 2023 r., to na dzień 7.08.2024 r., tj. rozpoczęcia kontroli RIO nie dokonano wymiaru podatku na podstawie przyjętej od podatnika ww. informacji. Przedmiotowe zaniechanie skutkowało przedawnieniem prawa do wydania decyzji podatkowej za okres maj-grudzień 2018 r., stosownie do art. 68 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Kwota utraconego podatku za 2018 r. wynosi co najmniej 53.362,00 zł. Zaniżenie podatku za lata 2019-2023 wynosi 452.730,00 zł. (..)
Z bieżących informacji uzyskanych od Gminy wynika, że wymiar podatku na podstawie przyjętej od podatnika ww. informacji nie nastąpił również do dnia 31.12.2024 r., co spowodowało przedawnienie prawa do wydania decyzji podatkowej za 2019 r., stosownie do art. 68 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Należy zaznaczyć, że Burmistrz w trakcie kontroli, tj. już dnia 23.10.2024 r. zobowiązał pracownika do wezwania podatnika. Z informacji uzyskanych od Gminy wynika, że do końca 2024 r. nie wezwano podatnika. Burmistrz wyjaśniła, że była przekonana o załatwieniu sprawy oraz przygotowano pismo do SKO z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowych. Kwota utraconego podatku za 2019 r. wynosi co najmniej 84.090,00 zł. Nadto stwierdzono, że zaniechano ustalenia podatku na 2024 r. na kwotę co najmniej 117.034,00 zł. Decyzja nie została wydana ze względu na przeoczenie, co wynika z wyjaśnienia pracownika.
Błędy i zalecenia w zakresie księgowości.1. Na kontach ksiąg pomocniczych dokonywać zapisów będących uszczegółowieniem i uzupełnieniem zapisów kont księgi głównej, zapewniając zgodność sald i zapisów kont ksiąg pomocniczych z saldami i zapisami kont księgi głównej, stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o rachunkowości.
2. Do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego wprowadzić, w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym, stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Zapewnić właściwy obieg dowodów księgowych, tak aby dowody zmian w stanie środków trwałych oraz inne dokumenty, z których wynikają zobowiązania i należności jednostki były przekazywane do Referatu Finansów w terminie umożliwiającym ujęcie zdarzeń w prawidłowym okresie sprawozdawczym.
3. Do ksiąg rachunkowych danego okresu sprawozdawczego wprowadzić kompletnie i poprawnie zakwalifikowane do zaksięgowania w danym miesiącu dowody księgowe, w sposób zapewniający ciągłość zapisów oraz bezbłędność działania stosowanych procedur obliczeniowych, stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy o rachunkowości, w związku z art. 20 ust. 2 ww. ustawy.
Opracowano na podstawie wystąpienia pokontrolnego RIO Kielce z dnia 14.02.2025 r., znak: WK.60.25.2024.
