Uwaga! Ministerstwo Finansów ma odpowiedzieć co z zaświadczeniami o niezaleganiu dla podmiotów w restrukturyzacji! Aktualnie jest zawarty układ, a podatnik zaświadczenia o niezaleganiu nie dostanie!
Upadłość podatnika i postępowania restrukturyzacyjne kreują wiele problemów w zakresie pracy organów podatkowych. Przepisy Ordynacji podatkowej to przepisy prawa podatkowego i rządzą się swoimi zasadami wykładni, a słowa ustawodawcy odczytujemy w sposób ścisły. Jednym z problemów jest sytuacja, kiedy podatnik z decyzją ratalną dotyczącą zaległości podatkowych może otrzymać zaświadczenie o niezaleganiu, a podatnik, który ma zawarty układ z wierzycielami takiego zaświadczenia nie otrzyma. Takiego zaświadczenia nie otrzyma także podatnik w upadłości konsumenckiej z planem spłaty wierzycieli.
Do Ministra Finansów właśnie zostało skierowane zapytanie czy wykładnia art. 306e § 5 Ordynacji podatkowej, mówiąca o wydaniu podatnikowi zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, w sytuacji gdy zawarł on umowę o rozłożenie należności na raty, powinna różnicować sytuację podatników i uniemożliwiać otrzymanie takiego zaświadczenia podmiotom, które zawarły układ z wierzycielami w rozumieniu ustawy Prawo restrukturyzacyjne?
Zgodnie z art. 306e § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli zapłata zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę została odroczona lub rozłożona na raty, uznaje się, że podatnik, płatnik lub inkasent, do dnia upływu terminów, o których mowa w art. 49 § 1, nie posiada zaległości podatkowych.
Sprawa wydania zaświadczenia podatnikowi z zawartym układem była też przedmiotem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 8 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 1867/20 wskazał, że treść art. 306e § 5 o.p. nie uzasadnia stanowiska, że dyspozycją tego przepisu objęta jest również sytuacja, w której zapłata zobowiązania podatkowego ma nastąpić w terminie wynikającym z układu zawartego z wierzycielami, nawet jeżeli układ został zatwierdzony przez właściwy sąd powszechny. Wykładany przepis odsyła bowiem wyłącznie do art. 49 § 1 o.p., w którym nie została zawarta powyższa sytuacja. Brak jest nadto podstaw do zaakceptowania wniosku skarżącej, że przepisy ustawy – Prawo restrukturyzacyjne stanowią lex specialis wobec art. 306e § 5 o.p.
Warto także przytoczyć jeszcze jeden fragment ww. wyroku, a mianowicie „należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji co do tego, że jedynym skutkiem zawarcia ww. układu jest to, że zobowiązanie podatkowe spółki nie może być dochodzone w trybie postępowania egzekucyjnego na okres związania układem. Brak jest natomiast podstaw do wniosku, że zawarcie przez skarżącą układu oznacza, że nie posiada ona zaległości podatkowych lub zostały one objęte decyzją, o której mowa w art. 49 § 1 O.p., nawet jeżeli zostały w całości objęte układem zatwierdzonym przez sąd powszechny.
Niniejsze stanowisko NSA w Warszawie jest jednym z argumentów podważających tezę, że układ kreuje nowe zobowiązanie podatkowe w rozumieniu Ordynacji podatkowej z terminami płatności układowymi. Następuje zatem tzw. odnowienie. Taki sposób postrzegania układu ma również ogromne znaczenie przy przedawnieniu zobowiązań podatkowych, które tym układem zostały objęte. Jednak czy tak jest?
Nasze szkolenia 2025:
20.05.2025 NOWY TYTUŁ WYKONAWCZY 2025 w egzekucji podatków lokalnych i opłaty śmieciowej – szkolenie online OSTATNIE EDYCJA!
