„Gołosłowny” wniosek podatnika o rozłożenie na raty zaległości podatkowych nie wstrzyma egzekucji! NSA zdecydował
NSA w Warszawie oddalił skargę podatnika i uzasadnił swój wyrok w sposób zdecydowany i dobitny. „Gdyby podzielić przeciwne stanowisko, to wówczas należałoby zaakceptować niedopuszczalną w świetle obowiązującego prawa sytuację, w której złożenie nawet gołosłownego wniosku o rozłożenie zaległości na raty musiałoby każdorazowo skutkować wstrzymaniem czynności egzekucyjnych.”
Samo złożenie wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązania nie stanowi obligatoryjnej przesłanki odstąpienia od podjęcia przez wierzyciela działań, o których mowa w art. 6 § 1 u.p.e.a., jak i nie wpływa na dopuszczalność wszczętego wcześniej postępowania egzekucyjnego.
Dopiero wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie przyznania ulgi może skutecznie rzutować na dopuszczalność wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz jego kontynuowanie.
Uwaga! Dzisiaj termin płatności podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego 2026! Wygodne płatności w mObywatelu i awizowane decyzje w e-Doręczeniach!
Po raz pierwszy w tym roku podatkowym gminy zobowiązane były dokonać doręczenia decyzji ustalających podatki lokalne na adres do doręczeń elektronicznych dla podatników, których adres do doręczeń elektronicznych widniał w Bazie Adresów Elektronicznych.
15 marca 2026 przypadł w tym roku na niedzielę, a zatem na podstawie art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej , jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.
Część gmin i miast korzysta z płatności podatkowych w mObywatelu, gdzie podatek do zapłaty jest widoczny w aplikacji i można dokonać jego zapłaty np. Blikiem. Jest to bardzo wygodne dla podatników, którzy nawet w przypadku braku odebrania decyzji, czy też jej zgubienia informację o wysokości podatku mają pod ręką, a płatność podatku dokonywana jest na tzw. klik.
Część podatników, osób fizycznych uruchomiło skrzynkę e-Doręczeń i otrzymało decyzję wymiarową na skrzynkę e-Doręczeń. Niestety w wielu przypadkach tej decyzji nie odebrali. Nie oznacza to, że zobowiązanie podatkowe nie powstało. Przy doręczeniach elektronicznych funkcjonuje także e-fikcja doręczenia. Nie ma tutaj mowy o ponownym przesłaniu tradycyjnym takiej decyzji. Podatnik musi samodzielnie zalogować się na skrzynkę i kliknąć na tzw. 3 kropeczki, aby pobrać decyzję i ją otworzyć. Wysokość podatku do zapłaty zawsze można uzyskać w swoim urzędzie miasta czy gminy.
Czy płatności elektroniczne podatków w mObywatelu przyczyniają się do mniejszej liczby zaległości podatkowych, a tym samym mniejszej liczby upomnień? Zdecydowanie tak. Niestety na dzień dzisiejszy nie wszystkie gminy mogą uczestniczyć w tym programie płatności. Trwają prace nad projektem nowelizacji, który będzie taką możliwość dawał każdej gminie w Polsce.
Uwaga! Podpisujesz tytuły wykonawcze? Musisz mieć do tego upoważnienie z konkretnym wskazaniem, bo inaczej tytuł jej bezprawny, a upoważnienia nie można „dorobić” w trakcie egzekucji! NSA zdecydował
Wystawienie i podpisanie tytułu wykonawczego nie jest postanowieniem ani decyzją, ani czynnością polegająca na wydaniu i podpisaniu zaświadczenia w sprawach dotyczących wymiaru, przypisów, odpisów, podatków i opłat, ani czynnością polegających na poświadczeniu za zgodnością z oryginałem odpisów oraz wypisów dokumentów. Nie stanowi również czynności wchodzącej w zakres prowadzenia postepowań administracyjnych. Wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1504/23.
Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela. Użyte w przepisie sformułowanie: „podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego” należy rozumieć jako warunek złożenia na tytule wykonawczym podpisu albo przez piastuna organu będącego wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albo przez osobę upoważnioną do wystawienia tytułu wykonawczego przez organ będący wierzycielem. Podstawę takiego upoważnienia w postępowaniu administracyjnym stwarza przepis art. 268a k.p.a., który w postępowaniu egzekucyjnym znajduje odpowiednie zastosowanie z mocy art. 18 u.p.e.a.
Zgodnie ze wspomnianym przepisem art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Jak z tego wynika, katalog działań, do podejmowania których organ może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej, ma charakter przykładowy (zwrot „w szczególności”), nie powinno zatem budzić wątpliwości, że upoważnienie takie może też obejmować czynności wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym wystawianie w jego imieniu tytułów wykonawczych.
Przepis art. 268a k.p.a. określa formę i treść upoważnienia administracyjnego. Upoważnienie powinno być pisemne oraz dokładnie określać zakres działania upoważnionego pracownika, niedopuszczalne jest zatem wydawanie upoważnień o charakterze blankietowym. Upoważnienie powinno jasno wskazywać zatem kto i w jakiej kategorii spraw wykonuje zadania w imieniu organu. Sformalizowana treść upoważnienia, wymaga, co zostało szczególnie podkreślone w orzecznictwie, aby upoważnienie z art. 268a posiadało charakter imienny, a więc udzielane było konkretnemu pracownikowi, a nie pracownikom zajmującym określone stanowisko (por. K. Glibowski (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Warszawa 2013, s. 1147, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 703/05, z dnia 18 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1413/06 z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 94/10). Niedopuszczalne jest zatem upoważnienie o charakterze ogólnym, określającym osobę upoważnioną tylko za pomocą pełnionej funkcji.
Jak podkreśla się w piśmiennictwie, powołując się na stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych: „Użyte w przepisie art. 268a k.p.a. określenie „w ustalonym zakresie” trzeba traktować jako dyrektywę wyznaczającą standard szczególnej staranności zachowania, której znaczenie trafnie odczytał NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3369/15 (publ. CBOSA). Sąd przypomniał w nim, że art. 268a „określa formę i treść upoważnienia administracyjnego”. Powinno ono być udzielone pisemnie „oraz dokładnie określać zakres działania upoważnionego pracownika”. Niedopuszczalne jest zatem „wydawanie upoważnień o charakterze blankietowym. Upoważnienie powinno jasno wskazywać, kto i w jakiej kategorii spraw wykonuje zadania w imieniu organu. Sformalizowana treść upoważnienia wymaga, aby upoważnienie z art. 268a k.p.a. posiadało charakter imienny, a więc udzielane było konkretnemu pracownikowi, a nie pracownikom zajmującym określone stanowisko”. W przekonaniu NSA „niedopuszczalne jest upoważnienie o charakterze ogólnym, określającym osobę upoważnioną tylko za pomocą pełnionej funkcji”.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie ma możliwości późniejszego „konwalidowania” tytułu wykonawczego przez osobę nieupoważnioną. Powołać w tym zakresie należy pogląd M. Jaśkowskiej, zgodnie z którym: „Niedopuszczalne jest jednak posługiwanie się przez analogię przepisami prawa cywilnego i konwalidowanie nieważnych czynności w sferze imperium organu, które zostały podjęte bez stosownego upoważnienia administracyjnego. Nie jest zatem dopuszczalne udzielenie upoważnienia administracyjnego upoważniającego do dokonania wcześniejszej czynności przez osobę upoważnioną po wydaniu decyzji administracyjnej (por. J. Pitera, Ważność upoważnienia administracyjnego oraz pełnomocnictwa w przypadku vacatu piastuna organu administracji publicznej, KPPubl. 2009/1-2, s. 91). Por. też wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2006 r., I SA/Wa 1061/05, LEX nr 221933: „Działanie pracownika bez upoważnienia organu ma cechy rażącego naruszenia prawa powodującego nieważność danej czynności prawnej” (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, „Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego”, opublikowano: LEX/el. 2019). Powyższe wymogi są dla bezpieczeństwa prawnego, nie jest zatem możliwe „konwalidowanie” braku upoważnienia wynikającego z art. 268a k.p.a.
Gminy i związki będą musiały zwrócić opłatę śmieciową za lata wstecz? NSA w składzie 7 sędziów zdecyduje
Sprawa jest poważna, a w przypadku niektórych miast nadpłaty z tytułu opłaty śmieciowej mogą wynieść nawet miliony złotych. W przypadku jednej ze spółdzielni mieszkaniowej żądanie zwrotu opłaty wynosi aż 17 milionów zł! Spółdzielnia uzyskała już korzystny wyrok kasacyjny Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1232/24 uznał, że zwrot nadpłaconej opłaty za wywóz odpadów należy się za okres, w którym obowiązywały podwyżki, jeśli ostatecznie uchwała je nakładająca została unieważniona. NSA stwierdził, że gmina nie może pobierać opłat bez podstawy prawnej. Należy zatem przyjąć, że obowiązywała poprzednia podstawa (uchwała) – z niższymi opłatami – a różnica podlega zwrotowi. W praktyce może to stanowić furtkę do żądania zwrotu takiej różnicy także w innych podobnych sprawach.
Sprawa jednak powraca w kolejnym mieście, gdzie Spółdzielnia mieszkaniowa zażądała zwrotu opłaty śmieciowej. Jednak w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zdecydował, że przekaże zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia składowi 7 sędziów NSA.
Czy stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności przepisów uchwały, o której mowa w art. 6k ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888 z późn. zm.), uzasadnia złożenie korekty deklaracji, o której mowa w art. 6m tej ustawy, a także żądanie stwierdzenia nadpłaty w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi w trybie art. 75 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm.), jeżeli gmina dokonała odbioru opadów komunalnych od podmiotu, który tę opłatę uiścił. Zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia przez 7 sędziów NSA, sygn. akt III FPS 1/26.
Awizo było, a doręczenia i tak nie będzie! Sąd zdecydował
Tymczasem analiza skierowanej do skarżącej przesyłki zawierającej upomnienie prowadzi do wniosku, że nie jest do niej dołączony druk „Zwrotnego potwierdzenia doręczenia”. Natomiast sama koperta oprócz niezbędnych danych dla nadania korespondencji (wskazania adresata i nadawcy) zawiera adnotacje: „awizowano nie zastałem 1 sierpnia 2022 r.”, „awizowano powtórnie 9 sierpnia 2022 r.” wraz z pieczątką i podpisem, a także „zwrot nie podjęto w terminie” wraz z datą 18 sierpnia 2022 r. Oznacza to, że przesyłka nie zawiera wszystkich wymaganych prawem informacji. Otóż brak jest oznaczenia miejsca pozostawienia zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, co wymagane jest na podstawie art. 44 § 2 k.p.a.
Domniemanie skuteczności doręczenia dokonywanego w trybie art. 44 k.p.a., zdeterminowane jest łącznym spełnieniem określonym nim przesłanek. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnego umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Po trzecie, upływem czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonym do doręczanej przesyłki (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 2171/19, tamże).
„Dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a., opartego na domniemaniu, konieczne jest, w sytuacji, gdy strony takiemu domniemaniu przeczą, udokumentowanie ścisłego dokonania wszystkich ustanowionych w tym artykule czynności doręczyciela. O ile z przepisu tego nie wynika obowiązek umieszczania na kopercie przesyłki pocztowej miejsca pozostawienia „awizo”, o tyle skonkretyzowanie przez ustawodawcę miejsc i kolejności ich zastosowania dla pozostawienia „awizo” wymaga uzyskania przez nadawcę przesyłki dowodu poprawności zastosowania art. 44 § 2 k.p.a.
Nadawca przesyłki pocztowej nie może poprzestać na swoim oświadczeniu w tym zakresie, ponieważ posłużenie się operatorem pocztowym oznacza, że to nie nadawca przesyłki dokonywał czynności umieszczenia „awizo” we właściwym do tego miejscu zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r. I OSK 886/18, wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2021 r. II GSK 226/21, tamże).
Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 1313/25.
