Mamy dla Was najnowsze wyjaśnienie RIO w sprawie ulgi w podatku rolnym! Do pobrania w całości
Odpowiadając na wniosek z dnia 9 grudnia 2025 roku o udzielenie wyjaśnienia Regionalna Izba Obrachunkowa przedstawia następujący pogląd w sprawie. W myśl art.13 ustawy o podatku rolnym (Dz.U.2025.1344 t.j.) podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na: 1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska, 2) zakup i zainstalowanie: a) deszczowni, b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę, c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód)
jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych.
Pilne! Dwie nowelizacje Ordynacji podatkowej i zmiana w ustawie o zwrocie podatku akcyzowego ogłoszone w Dzienniku Ustaw!
We wczorajszym (20.10.2025) Dzienniku Ustaw ogłoszone zostały dwie nowelizacje Ordynacji podatkowej. Pierwsza pod pozycją nr 1414 ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa. Nowelizacja wprowadza nową regulację w zakresie nie naliczania odsetek za zwłokę w przypadku przedłużającej się kontroli podatkowej. Główny przepis to zasada, że nie nalicza się odsetek w przypadku niezakończenia kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej w terminie 6 miesięcy od dnia jej wszczęcia – za okres od dnia następnego po upływie tego terminu do dnia jej zakończenia – art. 54 § 1 pkt 7c. Regulacja objęta jest także przepisem przejściowym. Zmiana wejdzie w życie od 4 listopada 2025 r.
Druga z nowelizacji opublikowana została pod pozycją 1417. Ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa, która wprowadza do zasad postepowania podatkowego do art. 122 dodatkowy § 2, a mianowicie w postępowaniu podatkowym wszczętym z urzędu niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzyga się na korzyść strony, z wyjątkiem przypadków gdy: 1) w postępowaniu uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy innych osób; 2) przepisy prawa wymagają od strony wykazania określonych faktów; 3) sprzeciwia się temu ważny interes publiczny, w tym istotny interes państwa.
Przepis art. 122 § 2 ustawy zmienianej w art. 1 ma zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa wchodzi w życie od 4 listopada 2025 r.
W Dzienniku Ustaw pod pozycją 1415 opublikowana została ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Zmiana wchodzi w życie od 5 listopada 2025 r. Zmiany mają na celu uproszczenie procedury ubiegania się o zwrot podatku akcyzowego w odniesieniu do bydła, świń, owiec, kóz i koni, w przypadku prowadzenia przez producenta rolnego produkcji rolnej, któremu równocześnie przysługuje zwrot części podatku akcyzowego zawartego w cenie paliwa zakupionego do tej produkcji na powierzchni co najmniej 1 ha użytków rolnych.
Wprowadzenie zmiany ustawy umożliwiającej producentowi rolnemu samodzielne pobranie ww. dokumentu z systemu ARiMR przyspieszy proces pozyskiwania danych o liczbie zwierząt, co pozwoli na szybsze kompletowanie dokumentów i składanie ich w wymaganych terminach składania wniosków o zwrot podatku akcyzowego.
Podatek rolny i leśny można już przygotowywać uchwały!
Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosił już komunikat w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2026 oraz komunikat w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2025 r.
Na rok 2026 należy podjąć nowe uchwały dotyczące obniżki cen skupu, jako podstawę do ustalenia podatku rolnego i podatku leśnego. Przypominamy, że uchwały na 2025 obowiązują tylko w 2025 roku i nie przechodzą automatycznie na rok 2026. Nie ma tutaj zastosowania zasada wyrażona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie, z którą brak podjęcia stawek na dany rok w zakresie podatku od nieruchomości i podatku od środków transportowych oznacza, że obowiązują stawki z roku poprzedniego.
KomunikatPrezesa Głównego Urzędu Statystycznegoz dnia 17 października 2025 r.w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałówbędącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2026
Na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1344) ogłasza się, że średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2026 wyniosła 66,42 za 1 dt.
KomunikatPrezesa Głównego Urzędu Statystycznegoz dnia 17 października 2025 r.w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2025 r.
Na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 176) ogłasza się, że średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2025 r., wyniosła 281,37 zł za 1m3.
Afera podatkowa w gminie! Pracownik przyjmował nielegalnie wpłaty od podatników i fałszował dane w księgowości! Sąd zdecydował czy taka „zapłata” wygasza zobowiązanie podatkowe
Z uzasadnienia WSA we Wrocławiu dowiadujemy się om skandalicznym procederze pracownika organu podatkowego, który nielegalnie przyjmował wpłaty od podatników. Gmina wystawiła podatnikowi tytuł wykonawczy, a on złożył zarzuty, że podatek nie istnieje, bo zapłacił podejrzanemu pracownikowi. Gmina stwierdziła, że zarzut jest niezasadny, bo zapłaty nie dokonano ani inkasentowi, ani na rachunek gminy, o czym informuje „klarowne” pouczenie w decyzji podatkowej. Pisząc kolokwialnie kto kazał podatnikowi płacić podatek u pracownika?
W uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 288/25 czytamy „skarżący podnosił zarzut wykonania obowiązku, powołując się na zapłatę podatku do rąk podejrzanego pracownika, którego poczytywał za osobę uprawnioną do przyjęcia wpłaty podatku, należy podkreślić, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na ww. podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna). Skutkiem okazania takich dowodów winien być również obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego od czynności egzekucyjnych (zob. C. Kulesza [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 33). Tymczasem skarżący nie dysponuje dowodami, że dokonał zapłaty podatku za okres, którego dotyczy wystawiony tytuł wykonawczy. To już co od zasady wyklucza możliwość uznania podniesionego zarzutu za zasadny.” (..)
Czy skarżący podatnik mógł działać w zaufaniu do pracownika Urzędu Gminy, a tym samym, czy można uznać, że dokonując wpłat do rąk podejrzanego pracownika, doprowadził do wygaśnięcia spornego zobowiązania podatkowego? WSA we Wrocławiu wskazał „organy trafnie oceniły, że można stwierdzić, że zobowiązany działał w poczuciu zaufania, że wpłata należności u podejrzanego pracownika wypełnia ciążący na nim obowiązek podatkowy. Zasadnie jednak w zaskarżonym postanowieniu zwrócono uwagę, że sam fakt wpłaty należności z tytułu egzekwowanego podatku do rąk pracownika Urzędu Gminy i w zaufaniu do jego osoby nie jest wystarczający, aby przyjąć, że doszło do prawnie skutecznej zapłaty podatku, a w konsekwencji, że słuszny jest zarzut wykonania obowiązku wniesiony przez zobowiązanego. Sąd podziela przy tym stanowisko, że przeświadczenie o skuteczności zapłaty podatku do rąk pracownika powinno znajdować umocowanie nie tylko w treści przepisów prawa, lecz i w obiektywnych okolicznościach zapłaty, tj. czy została ona dokonana z należytą, wymaganą w takich okolicznościach starannością i dbałością o działanie w zgodzie z prawem.”
Dalej należy podkreślić, że w pouczeniu zawartym w decyzji wymiarowej określono dwa sposoby zapłaty podatku: na rachunek bankowy Gminy lub do rąk inkasenta. Nie budzi przy tym wątpliwości, że inkasentami byli sołtysi, co było wiadome skarżącemu, a nie pracownicy Urzędu Gminy. Brak było w Urzędzie Gminy B. kasy, co szeroko i prawidłowo omówiły organy obu instancji, wskazując że nie wyodrębniono kasy ani formalnie, ani też nie działała ona faktycznie. Jako głęboko nietrafny Sąd ocenił przy tym zarzut skarżącego, że w Urzędzie Gminy nie było informacji o braku kasy. Z doświadczenia życiowego wynika, że w urzędach administracji publicznej umieszcza się informacje o istniejących w nich pomieszczeniach, a nie o ich braku. Nadto Sąd ocenił, że ogół okoliczności wpłat dokonywanych do rąk podejrzanego pracownika świadczy o tym, że skarżący nie mógł działać w obiektywnie uzasadnionym przekonaniu, że osoba ta prowadzi kasę organu podatkowego.” (..)
„Kolejno trzeba wskazać, że o ile w subiektywnym poczuciu skarżącego pracownik Urzędu Gminy był godny zaufania, a zgromadzone dowody nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że skarżący działał w zmowie z pracownikiem i zapłata była nastawiona na osiągnięcie bezprawnych korzyści, o tyle w realiach sprawy nie można przyjąć, że istniały obiektywne okoliczności przemawiające za zaufaniem do działań pracownika. Sąd podziela ocenę Kolegium, że skarżący w swoich działaniach nie dołożył należytej staranności, aby móc przyjąć, że opłacając podatki miał obiektywne podstawy do działania w zaufaniu do pracownika, a w konsekwencji, że przysługuje mu ochrona wynikająca z zasady zaufania do organów władzy publicznej. Należy podkreślić, że oczekiwanie od podatnika działania zgodnie z należytą starannością w relacji do organu podatkowego nie stanowi wymagania, które wykraczałoby poza to, czego można wymagać od jednostki prowadzącej samodzielnie swoje sprawy. Kryterium należytej staranności oznacza, że każdy podmiot powinien działać z takim stopniem ostrożności i przezorności, jakiej należałoby oczekiwać od rozsądnego człowieka w podobnych okolicznościach.” (..) Nie można zaakceptować twierdzenia, że zapłata do rąk pracownika nastąpiła w dobrej wierze. Brak jest zatem podstaw, aby przyjąć, że ewentualne wpłaty podatku u osoby nieuprawnionej, jaką był podejrzany pracownik, i wbrew jednoznacznemu pouczeniu w decyzjach wymiarowych, mogły doprowadzić do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez zapłatę. Powyższe oznacza więc, że prawidłowo organy obu instancji uznały, że zarzut wykonania obowiązku nie był zasadny.”
Sąd stwierdził zatem, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 31 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Tym samym niezasadne były również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 o.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. W konsekwencji nie był zasadny zarzut naruszenia art. 60 § 1 pkt 1 o.p., zgodnie z którym za termin dokonania zapłaty podatku uważa się przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub w kasie podmiotu obsługującego organ podatkowy, lub na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta. Postępowanie wykazało bowiem, że skarżący nie uiścił podatku w kasie organu podatkowego, ani na jego rachunek bankowy, ani u inkasenta. Zapłata do rąk podejrzanego pracownika Urzędu Gminy, który nie był inkasentem ani nie prowadził kasy Urzędu, nie była więc równoznaczna z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego.
Dzisiaj ustawowy termin płatności dla inkasentów! Termin płatności dla inkasenta nie jest tożsamy z wpłatą inkasenta i rozliczeniem inkasenta! Czy inkasent mógł się rozliczyć 17.03.2025?
Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego wyznaczył termin późniejszy. Podstawa prawna to art. 47 § 4a Ordynacji podatkowej,
do 17 marca 2025 – poniedziałek możliwość inkasa 17 marca 2025 – poniedziałek termin płatności dla podatnika – ostatni dzień inkasa podatków 18 marca 2025 – wtorek termin płatności dla inkasenta lub uchwała wydłużająca
Rozliczenie inkasenta dokonywane jest niezwłocznie po określonym dla inkasenta terminie płatności podatku oraz przy zdawaniu przez niego wykorzystanych kwitariuszy przychodowych – § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 października 2010 r. w sprawie zasad rachunkowości oraz planów kont dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2010 r., Nr 208, poz. 1375).
Termin rozliczenia inkasenta wynika z rozporządzenia MF w sprawie księgowości podatkowej. Brak jest podstaw prawnych do regulowania terminu rozliczenia w uchwałach rady miejskiej.
Co w przypadkach kiedy inkasent chciał dokonać rozliczenia w dniu inkasa podatków tj. 17.03.2025? Tego dnia inkasent może odprowadzić gotówkę na rachunek bankowy gminy, w całości lub w części. Nic nie stoi temu na przeszkodzie. Natomiast z istoty inkasa wynika, że inkasent, obowiązany jest do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Nie należy mylić pojęć terminu płatności dla inkasenta, wpłaty inkasenta (odprowadzenia zebranej gotówki na rachunek gminy lub wpłaty w kasie gminy) i terminu rozliczenia inkasenta. Mając na uwadze termin rozliczenia inkasenta z rozporządzenia Ministra Finansów tj. niezwłocznie po określonym dla inkasenta terminie płatności podatku. Z rozporządzenia wynika zatem, że rozliczenie ma nastąpić po terminie płatności dla inkasenta, a nie w terminie płatności podatku.
To, że 15.03.2025 wypadł w sobotę i inkasent przez weekend dokonał inkasa nie uzasadnia podstawy do jego rozliczenia z czynności inkasa w terminie płatności podatku, który przypada na 17.03.2025. Inkasent w terminie płatności ma być gotowy do poboru i być w dyspozycji do 23:59 dnia 17.03.2025 dla podatników. Może on odprowadzać w częściach czy w całości zebraną gotówkę do gminy np. ze względu na bezpieczeństwo i duże kwoty poboru.
W przypadkach, kiedy inkasent dnia 17.03.2025 o g. 11:00 przychodzi do urzędu w celu rozliczenia poboru 17.03.2025 (autentyczna sytuacja z dnia wczorajszego) należy odebrać od niego oświadczenie, że dokonał poboru w całości u wszystkich podatników. Podczas kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej mogą być sformułowane zarzuty, że inkasent nie dokonał czynności inkasa w terminie płatności podatku w pełni.
Mając powyższe na uwadze proponuję odbierać od inkasenta oświadczenie, że czynności inkasa zostały przez niego zakończone u wszystkich podatników przed zakończeniem dnia terminu płatności dla podatników. Oświadczenie stanowi dowód weryfikacji czynności inkasa w stosunku do wszystkich podatników danej wsi przez pracownika odpowiedzialnego za rozliczenie inkasa.
