Podatek rolny i leśny można już przygotowywać uchwały!
Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosił już komunikat w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2026 oraz komunikat w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2025 r.
Na rok 2026 należy podjąć nowe uchwały dotyczące obniżki cen skupu, jako podstawę do ustalenia podatku rolnego i podatku leśnego. Przypominamy, że uchwały na 2025 obowiązują tylko w 2025 roku i nie przechodzą automatycznie na rok 2026. Nie ma tutaj zastosowania zasada wyrażona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie, z którą brak podjęcia stawek na dany rok w zakresie podatku od nieruchomości i podatku od środków transportowych oznacza, że obowiązują stawki z roku poprzedniego.
KomunikatPrezesa Głównego Urzędu Statystycznegoz dnia 17 października 2025 r.w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałówbędącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2026
Na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1344) ogłasza się, że średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2026 wyniosła 66,42 za 1 dt.
KomunikatPrezesa Głównego Urzędu Statystycznegoz dnia 17 października 2025 r.w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2025 r.
Na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 176) ogłasza się, że średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2025 r., wyniosła 281,37 zł za 1m3.
Afera podatkowa w gminie! Pracownik przyjmował nielegalnie wpłaty od podatników i fałszował dane w księgowości! Sąd zdecydował czy taka „zapłata” wygasza zobowiązanie podatkowe
Z uzasadnienia WSA we Wrocławiu dowiadujemy się om skandalicznym procederze pracownika organu podatkowego, który nielegalnie przyjmował wpłaty od podatników. Gmina wystawiła podatnikowi tytuł wykonawczy, a on złożył zarzuty, że podatek nie istnieje, bo zapłacił podejrzanemu pracownikowi. Gmina stwierdziła, że zarzut jest niezasadny, bo zapłaty nie dokonano ani inkasentowi, ani na rachunek gminy, o czym informuje „klarowne” pouczenie w decyzji podatkowej. Pisząc kolokwialnie kto kazał podatnikowi płacić podatek u pracownika?
W uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 288/25 czytamy „skarżący podnosił zarzut wykonania obowiązku, powołując się na zapłatę podatku do rąk podejrzanego pracownika, którego poczytywał za osobę uprawnioną do przyjęcia wpłaty podatku, należy podkreślić, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na ww. podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna). Skutkiem okazania takich dowodów winien być również obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego od czynności egzekucyjnych (zob. C. Kulesza [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 33). Tymczasem skarżący nie dysponuje dowodami, że dokonał zapłaty podatku za okres, którego dotyczy wystawiony tytuł wykonawczy. To już co od zasady wyklucza możliwość uznania podniesionego zarzutu za zasadny.” (..)
Czy skarżący podatnik mógł działać w zaufaniu do pracownika Urzędu Gminy, a tym samym, czy można uznać, że dokonując wpłat do rąk podejrzanego pracownika, doprowadził do wygaśnięcia spornego zobowiązania podatkowego? WSA we Wrocławiu wskazał „organy trafnie oceniły, że można stwierdzić, że zobowiązany działał w poczuciu zaufania, że wpłata należności u podejrzanego pracownika wypełnia ciążący na nim obowiązek podatkowy. Zasadnie jednak w zaskarżonym postanowieniu zwrócono uwagę, że sam fakt wpłaty należności z tytułu egzekwowanego podatku do rąk pracownika Urzędu Gminy i w zaufaniu do jego osoby nie jest wystarczający, aby przyjąć, że doszło do prawnie skutecznej zapłaty podatku, a w konsekwencji, że słuszny jest zarzut wykonania obowiązku wniesiony przez zobowiązanego. Sąd podziela przy tym stanowisko, że przeświadczenie o skuteczności zapłaty podatku do rąk pracownika powinno znajdować umocowanie nie tylko w treści przepisów prawa, lecz i w obiektywnych okolicznościach zapłaty, tj. czy została ona dokonana z należytą, wymaganą w takich okolicznościach starannością i dbałością o działanie w zgodzie z prawem.”
Dalej należy podkreślić, że w pouczeniu zawartym w decyzji wymiarowej określono dwa sposoby zapłaty podatku: na rachunek bankowy Gminy lub do rąk inkasenta. Nie budzi przy tym wątpliwości, że inkasentami byli sołtysi, co było wiadome skarżącemu, a nie pracownicy Urzędu Gminy. Brak było w Urzędzie Gminy B. kasy, co szeroko i prawidłowo omówiły organy obu instancji, wskazując że nie wyodrębniono kasy ani formalnie, ani też nie działała ona faktycznie. Jako głęboko nietrafny Sąd ocenił przy tym zarzut skarżącego, że w Urzędzie Gminy nie było informacji o braku kasy. Z doświadczenia życiowego wynika, że w urzędach administracji publicznej umieszcza się informacje o istniejących w nich pomieszczeniach, a nie o ich braku. Nadto Sąd ocenił, że ogół okoliczności wpłat dokonywanych do rąk podejrzanego pracownika świadczy o tym, że skarżący nie mógł działać w obiektywnie uzasadnionym przekonaniu, że osoba ta prowadzi kasę organu podatkowego.” (..)
„Kolejno trzeba wskazać, że o ile w subiektywnym poczuciu skarżącego pracownik Urzędu Gminy był godny zaufania, a zgromadzone dowody nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że skarżący działał w zmowie z pracownikiem i zapłata była nastawiona na osiągnięcie bezprawnych korzyści, o tyle w realiach sprawy nie można przyjąć, że istniały obiektywne okoliczności przemawiające za zaufaniem do działań pracownika. Sąd podziela ocenę Kolegium, że skarżący w swoich działaniach nie dołożył należytej staranności, aby móc przyjąć, że opłacając podatki miał obiektywne podstawy do działania w zaufaniu do pracownika, a w konsekwencji, że przysługuje mu ochrona wynikająca z zasady zaufania do organów władzy publicznej. Należy podkreślić, że oczekiwanie od podatnika działania zgodnie z należytą starannością w relacji do organu podatkowego nie stanowi wymagania, które wykraczałoby poza to, czego można wymagać od jednostki prowadzącej samodzielnie swoje sprawy. Kryterium należytej staranności oznacza, że każdy podmiot powinien działać z takim stopniem ostrożności i przezorności, jakiej należałoby oczekiwać od rozsądnego człowieka w podobnych okolicznościach.” (..) Nie można zaakceptować twierdzenia, że zapłata do rąk pracownika nastąpiła w dobrej wierze. Brak jest zatem podstaw, aby przyjąć, że ewentualne wpłaty podatku u osoby nieuprawnionej, jaką był podejrzany pracownik, i wbrew jednoznacznemu pouczeniu w decyzjach wymiarowych, mogły doprowadzić do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez zapłatę. Powyższe oznacza więc, że prawidłowo organy obu instancji uznały, że zarzut wykonania obowiązku nie był zasadny.”
Sąd stwierdził zatem, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 31 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Tym samym niezasadne były również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 o.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. W konsekwencji nie był zasadny zarzut naruszenia art. 60 § 1 pkt 1 o.p., zgodnie z którym za termin dokonania zapłaty podatku uważa się przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub w kasie podmiotu obsługującego organ podatkowy, lub na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta. Postępowanie wykazało bowiem, że skarżący nie uiścił podatku w kasie organu podatkowego, ani na jego rachunek bankowy, ani u inkasenta. Zapłata do rąk podejrzanego pracownika Urzędu Gminy, który nie był inkasentem ani nie prowadził kasy Urzędu, nie była więc równoznaczna z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego.
Dzisiaj ustawowy termin płatności dla inkasentów! Termin płatności dla inkasenta nie jest tożsamy z wpłatą inkasenta i rozliczeniem inkasenta! Czy inkasent mógł się rozliczyć 17.03.2025?
Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego wyznaczył termin późniejszy. Podstawa prawna to art. 47 § 4a Ordynacji podatkowej,
do 17 marca 2025 – poniedziałek możliwość inkasa 17 marca 2025 – poniedziałek termin płatności dla podatnika – ostatni dzień inkasa podatków 18 marca 2025 – wtorek termin płatności dla inkasenta lub uchwała wydłużająca
Rozliczenie inkasenta dokonywane jest niezwłocznie po określonym dla inkasenta terminie płatności podatku oraz przy zdawaniu przez niego wykorzystanych kwitariuszy przychodowych – § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 października 2010 r. w sprawie zasad rachunkowości oraz planów kont dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2010 r., Nr 208, poz. 1375).
Termin rozliczenia inkasenta wynika z rozporządzenia MF w sprawie księgowości podatkowej. Brak jest podstaw prawnych do regulowania terminu rozliczenia w uchwałach rady miejskiej.
Co w przypadkach kiedy inkasent chciał dokonać rozliczenia w dniu inkasa podatków tj. 17.03.2025? Tego dnia inkasent może odprowadzić gotówkę na rachunek bankowy gminy, w całości lub w części. Nic nie stoi temu na przeszkodzie. Natomiast z istoty inkasa wynika, że inkasent, obowiązany jest do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Nie należy mylić pojęć terminu płatności dla inkasenta, wpłaty inkasenta (odprowadzenia zebranej gotówki na rachunek gminy lub wpłaty w kasie gminy) i terminu rozliczenia inkasenta. Mając na uwadze termin rozliczenia inkasenta z rozporządzenia Ministra Finansów tj. niezwłocznie po określonym dla inkasenta terminie płatności podatku. Z rozporządzenia wynika zatem, że rozliczenie ma nastąpić po terminie płatności dla inkasenta, a nie w terminie płatności podatku.
To, że 15.03.2025 wypadł w sobotę i inkasent przez weekend dokonał inkasa nie uzasadnia podstawy do jego rozliczenia z czynności inkasa w terminie płatności podatku, który przypada na 17.03.2025. Inkasent w terminie płatności ma być gotowy do poboru i być w dyspozycji do 23:59 dnia 17.03.2025 dla podatników. Może on odprowadzać w częściach czy w całości zebraną gotówkę do gminy np. ze względu na bezpieczeństwo i duże kwoty poboru.
W przypadkach, kiedy inkasent dnia 17.03.2025 o g. 11:00 przychodzi do urzędu w celu rozliczenia poboru 17.03.2025 (autentyczna sytuacja z dnia wczorajszego) należy odebrać od niego oświadczenie, że dokonał poboru w całości u wszystkich podatników. Podczas kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej mogą być sformułowane zarzuty, że inkasent nie dokonał czynności inkasa w terminie płatności podatku w pełni.
Mając powyższe na uwadze proponuję odbierać od inkasenta oświadczenie, że czynności inkasa zostały przez niego zakończone u wszystkich podatników przed zakończeniem dnia terminu płatności dla podatników. Oświadczenie stanowi dowód weryfikacji czynności inkasa w stosunku do wszystkich podatników danej wsi przez pracownika odpowiedzialnego za rozliczenie inkasa.
Dzisiaj termin płatności podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego! Część podatników zapłacić już może w mObywatelu! Gminy nadal mogą bezpłatnie przystąpić do programu! Niedługo decyzje podatkowe w mObywatelu!
Dzisiaj termin płatności podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego dla osób fizycznych! 15 marca 2025 wypadł w sobotę, a zatem termin uległ przesunięciu na roboczy poniedziałek 17 marca 2025 r.
Część podatników może zapłacić podatek w mObywatelu. Nawet, jeżeli podatnik nie pamięta kwoty podatku do zapłaty, a gmina czy miasto przystąpiła do programu ePłatności Ministerstwa Cyfryzacji to podatnik zobaczy kwotę w ePłatnościach i po kliknięciu będzie mógł dokonać zapłaty.
Ministerstwo Cyfryzacji: coraz więcej urzędów dołącza do pilotażu platformy ePłatności. Ta usługa to nowość w podejściu do regulowania lokalnych zobowiązań a także sposób na uproszczenie i przyspieszenie obsługi mieszkańców.
Dzięki integracji z naszą platformą, urzędy mogą oferować swoim obywatelom:
Szybkie i bezpieczne płatności: prosty sposób opłacania różnorodnych usług publicznych, bez konieczności wizyty w urzędzie.
Wygodę: załatwienie spraw urzędowych z dowolnego miejsca i o dowolnej porze to ogromna oszczędność czasu zarówno dla obywateli, jak i pracowników urzędów.
Opcjonalność: płatności do zrealizowania za pomocą BLIKA, karty płatniczej, a wkrótce także przez Apple Pay i Google Pay.
Brak prowizji: dokonywanie opłat bez dodatkowych kosztów.
Natychmiastowe potwierdzenie: potwierdzenie po każdej płatności, co zwiększa komfort i pewność użytkowania.
Jak dołączyć?
Dołączenie do pilotażu jest proste. Wystarczy skontaktować się z naszym zespołem eplatnosci@cyfra.gov.pl, który pomoże w całym procesie integracji. Oferujemy wsparcie na każdym etapie, aby zapewnić efektywne wdrożenie ePłatności.
Zrób krok ku przyszłości
Nie czekaj! Dołącz do grona nowoczesnych urzędów, które korzystają z innowacyjnych rozwiązań cyfrowych. Zaoferuj swoim mieszkańcom szybkie, bezpieczne i wygodne płatności za usługi publiczne.
Kolejną usługą planowaną do uruchomienia przez Ministerstwo Cyfryzacji są e-Doręczenia w aplikacji mObywatel, a to oznacza, że decyzja podatkowa będzie mogła być doręczona przy użyciu aplikacji mObywatel.
Przypominamy, że eDoręczenia są obowiązkowe od 1.01.2025, a czasowe ich wyłączenie w zakresie masowej korespondencji dotyczącej decyzji podatkowych możliwe jest tylko do 31.12.2025. Prawdopodobnie w 2026 roku podatnicy, którzy posiadać będą aktywny adres w BAE odbiorą już decyzję w mObywatelu, gdzie znajdzie się skrzynka eDoręczeń.
Opracowano na podstawie informacji Ministerstwa Cyfryzacji dostępnych na stronie MC oraz ePłatności.
Czy do 15.01.2025 gminy mają z urzędu przesłać izbie rolniczej zaświadczenie o podatku rolnym?
Wyjaśniamy aktualną problematykę zaświadczenia dla izby rolniczej w sprawie podatku rolnego, gdyż pojawiają się w przestrzeni internetowej różne i jednocześnie niespójne informacje na ten temat.
Po pierwsze zgodnie z art. 35a ust. 5 ustawy o izbach rolniczych do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy dołączyć zaświadczenia wydane przez właściwe organy gmin, określające wysokość wpływów zmniejszonych w danym kwartale z tytułu podatku rolnego w wyniku udzielania ulg, zwolnień, odroczeń lub umorzeń podatku rolnego albo zastosowania zaniechania poboru tego podatku lub jego raty. Podstawa do wydania zaświadczenia wynika zatem z ustawy, jednak ustawa o izbach rolniczych nie nakłada żadnego obowiązku wydania przez gminę takiego zaświadczenia z urzędu.
To w interesie izby rolniczej, która będzie wnioskowała o wyrównanie dochodów do Krajowej Rady Izb Rolniczych jest uzyskanie takiego zaświadczenia. Jest to jednocześnie zgodne z uchwałą Krajowej Rady Izb Rolniczych nr 11/2022 z 1.12.2022 r. w sprawie szczegółowych zasad dysponowania środkami finansowymi przeznaczonymi na wyrównanie dochodów izb rolniczych.
Po drugie zgodnie z art. 306a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Natomiast art. 306a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Mając zatem ww. przepis art. 35a ust. 5 ustawy o izbach rolniczych istnieje podstawa do żądania wydania zaświadczenia. Stanowi ono wymóg prawny przy załatwianiu sprawy przez izbę rolniczą.
Po trzecie. Krajowa Rada Izb Rolniczych we wspomnianej uchwale przygotowała wzór wniosku o wydanie zaświadczenia i jednocześnie wzór zaświadczenia. W tym zakresie na wniosek danej izby rolniczej do organu podatkowego zaświadczenie zostanie wydane. Bez wniosku gmina nie wydaje i nie przesyła żadnego zaświadczenia z urzędu!
Skąd termin 15.01.2025 r. na wydanie zaświadczenia? Wynika to ze wzoru zaświadczenia przygotowanego przez Krajową Radę. Nie jest to jednak żaden termin ustawowy i nie wiąże w żadnej sposób organu podatkowego. To w interesie Izby Rolniczej jest uzyskanie tego zaświadczenia w terminie wskazanym przez Krajową Radę.
Na podstawie art. 306a § 5 Ordynacji podatkowej zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Wnioskodawca tut. izba rolnicza powinna zatem, mając na uwadze termin na załatwienie sprawy w Krajowej Radzie, stosunkowo wcześniej wystąpić do gminy o wydanie potrzebnego zaświadczenia.
Po czwarte. Możliwość wydania zaświadczenia na wzorze przygotowanym przez Krajową Radę Izb Rolniczych jest akceptowalne prawnie. Mając na uwadze § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaświadczeń wydawanych przez organy podatkowe na żądanie wnioskodawcy zaświadczenie jest wydawane na przedłożonym przez niego formularzu, jeżeli na tym formularzu jest możliwe zamieszczenie przez organ podatkowy wydający zaświadczenie adnotacji dotyczącej opłaty skarbowej.
Izba rolnicza składając wniosek o wydanie zaświadczenia powinna jednocześnie złożyć wzór zaświadczenia jakie ma przygotować organ podatkowy.
Po piąte. Nie ma możliwości publicznego wezwania gmin komunikatem przez stronę internetową danej izby rolniczej do wydania zaświadczenia czy też jednym pismem skierowanym do wszystkich gmin. Zainteresowana izba rolnicza powinna złożyć wniosek odrębnie do każdej gminy.
Po szóste. Na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1b ustawy o opłacie skarbowej opłacie skarbowej podlega wydanie zaświadczenia na wniosek. Brak jest w ustawie o opłacie skarbowej zwolnienia z opłaty skarbowej dla przedmiotowego zaświadczenia i nie ma uzasadnienia dla jego zwolnienia jako zaświadczenie wydawane w interesie publicznym. Należy uznać, że wydanie zaświadczenia dla izby rolniczej podlega opłacie skarbowej w kwocie 17 zł – stawka dla pozostałych zaświadczeń. Dla przykładu Wielkopolska Izba Rolnicza w piśmie z dnia 8. 02 .2023, znak: WIR.BW.PS.313.2023 skierowanym do gmin napisała: uprzejmie przypominamy, że nasz wniosek o wydanie zaświadczenia korzysta ze zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej na podstawie cz. II. “Wydawanie zaświadczeń” ust. 21. “Pozostałe zaświadczenia” pkt 1 “Wykazu przedmiotów opłaty skarbowej, stawki tej opłaty oraz zwolnienia”, stanowiącego załącznik do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.). Zgodnie z tą regulacją zwolnieniu z opłaty skarbowej korzystają zaświadczenia wydawane w interesie publicznym. Mając na uwadze brzmienie art. 1 ust. 1 ustawy o izbach rolniczych oraz przynależność z mocy prawa do samorządu rolniczego należy wskazać, że samorząd ten realizuje sprawy z zakresu interesu publicznego w przedmiocie rozwiązywania problemów rolnictwa i reprezentacji interesów zrzeszonych w nim podmiotów.
Mając na uwadze przywołany przez WIR art. 1 ust. 1 ustawy o izbach rolniczych, tworzy się samorząd rolniczy działający na rzecz rozwiązywania problemów rolnictwa i reprezentujący interesy zrzeszonych w nim podmiotów. Ustawodawca nie wskazuje na interes publiczny działalności izb.
