Pilne! Od dzisiaj zmiana odsetek podatkowych! Jest decyzja RPP
Wczoraj odbyło się decyzyjne posiedzenie Rady Polityki Pieniężnej i została podjęta decyzja o stopach procentowych NBP. Przypominamy, że w przypadku zmiany stóp procentowych decyzja Rady Polityki Pieniężnej obowiązuje od następnego dnia. Zgodnie z art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%.
Rada Polityki Pieniężnej podjęła decyzję o obniżeniu stóp procentowych o 0,25 punktu procentowego. Najważniejsza stopa dla celów podatkowych – stopa lombardowa wynosi od 6.11.2025 – 4,75 % w skali roku. Od dzisiaj zatem odsetki podatkowe wynoszą 11,50 % w skali roku.
W programach komputerowych należy wprowadzić stawkę odsetek za zwłokę. Przypominamy, że dla zmiany nie ma znaczenia obwieszczenie Ministra Finansów w tej sprawie, które ma wyłącznie charakter deklaratoryjny.
Wszystkie upomnienia i tytuły wykonawcze dotyczące należności podatkowych z datą od 6.11.2025 mają mieć podaną nową stawkę odsetek.
Pilne! Jest nowy Krajowy Standard Rachunkowości nr 16 „Uproszczenia dopuszczone ustawą o rachunkowości”! Czy będą także uproszczenia w księgowości podatkowej od 1.1.2026?
W Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 21 października 2025 r., poz. 29, ogłoszony został komunikat Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 16 października 2025 r. w sprawie ogłoszenia uchwały Komitetu Standardów Rachunkowości w sprawie przyjęcia Krajowego Standardu Rachunkowości Nr 16 „Uproszczenia dopuszczone ustawą o rachunkowości”. Standard wchodzi w życie z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów i Gospodarki oraz ma zastosowanie po raz pierwszy do sprawozdań finansowych sporządzonych za rok obrotowy rozpoczynający się 1 stycznia 2026 r. lub później, z możliwością jego wcześniejszego zastosowania.
Wszyscy zyskują na cyfryzacji. Dla administracji publicznej wprowadzenie e-Doręczeń oznacza oszczędności i uproszczenie procesów obsługi korespondencji. Dla obywateli – koniec z papierowym awizo i koniecznością wizyty na poczcie. Dla przedsiębiorców – sprawniejszą obsługę i uporządkowaną dokumentację.
Celem Krajowego Standardu Rachunkowości („KSR”) zwanego dalej „Standardem” jest pomoc jednostkom w stosowaniu uproszczeń dopuszczonych ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, a także wskazanie skutków stosowania tych uproszczeń.
Celami szczegółowymi standardu są: a) opracowanie wykazu uproszczeń dopuszczonych ustawą oraz wskazanie warunków i przykładów ich zastosowania, b) wyjaśnienie wpływu wielkości, rodzaju oraz formy działalności jednostki na zakres uproszczeń możliwych do zastosowania, c) objaśnienie zasad ujmowania i wyceny aktywów i zobowiązań oraz przychodów i kosztów w przypadku skorzystania z uproszczeń, w tym wskazówki dotyczące ustalenia poziomu istotności w dokumentacji zasad (polityki) rachunkowości, d) wskazanie możliwości wyboru uproszczeń przez jednostki mikro i małe dotyczących prezentacji sprawozdania finansowego i ich konsekwencji.
Przedmiotem standardu są uproszczenia dopuszczone ustawą. Standard nie obejmuje praw wyboru rozwiązań, które nie są uproszczeniami, zgodnie z definicjami przedstawionymi w rozdziale 3. Standard omawia uproszczenia, o zastosowaniu których decyduje kierownik jednostki albo organ zatwierdzający jej sprawozdanie finansowe.
Standard dotyczy także jednostek sektora finansów publicznych, a to oznacza, ze rozwiązania w standardzie dotyczyć będą także księgowości podatków i opłat lokalnych.
Pilne! Nowy obowiązek gminy od 1.01.2026! Ubezpieczenie sołtysów – inkasentów!
Na bieżąco informujemy Was o nowościach i zmianach w przepisach i to nie tylko stricte podatkowych. Dzisiaj kolejna zmiana ustawy i jednocześnie nowość 2026. W Dzienniku ustaw z 21 października 2025 roku pod poz. 1436 opublikowana została ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o funduszu sołeckim. Ustawodawca zdecydował się na dodanie nowego przepisu, który dotyczyć będzie inkasentów podatków i opłat lokalnych.
Gmina zapewnia członkom organu wykonawczego jednostki pomocniczej ubezpieczenie od odpowie dzielności cywilnej i od następstw nieszczęśliwych wypadków, zaistniałych w związku z wykonywaniem zadań związanych z obowiązkami inkasenta oraz poborem podatków w drodze inkasa oraz realizacją umów, o których mowa w art. 48 ust. 1b – nowy przepis dodany do ustawy o samorządzie gminnym – art. 37c.
Zmiana wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r. Należy przekazać skarbnikom gminy informacje o konieczności zaplanowania środków w budżecie gminy po stronie wydatkowej na ubezpieczenie sołtysów, w tym w zakresie zadań inkasenta i związanych z poborem w drodze inkasa.
Zgodnie z uzasadnieniem nowelizacja zakłada wprowadzenie obowiązkowego ubezpieczenia przewodniczącego organu wykonawczego jednostki pomocniczej od odpowiedzialności cywilnej i od następstw nieszczęśliwych wypadków, podczas wykonywania jego zadań. Zwłaszcza sołtysi, wykonując w terenie swoje zadania związane w doręczaniem dokumentów podatkowych, narażeni są na niebezpieczeństwo uszczerbku na zdrowiu, a w sytuacjach wypadków z tym związanych pozostają bez odszkodowania. Część gmin ubezpiecza sołtysów, ale należy to ujednolicić w odniesieniu do całego kraju. Poza tym, w ocenie wnioskodawców przepisy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach są w tym zakresie niewystarczające.
Afera podatkowa w gminie! Pracownik przyjmował nielegalnie wpłaty od podatników i fałszował dane w księgowości! Sąd zdecydował czy taka „zapłata” wygasza zobowiązanie podatkowe
Z uzasadnienia WSA we Wrocławiu dowiadujemy się om skandalicznym procederze pracownika organu podatkowego, który nielegalnie przyjmował wpłaty od podatników. Gmina wystawiła podatnikowi tytuł wykonawczy, a on złożył zarzuty, że podatek nie istnieje, bo zapłacił podejrzanemu pracownikowi. Gmina stwierdziła, że zarzut jest niezasadny, bo zapłaty nie dokonano ani inkasentowi, ani na rachunek gminy, o czym informuje „klarowne” pouczenie w decyzji podatkowej. Pisząc kolokwialnie kto kazał podatnikowi płacić podatek u pracownika?
W uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 288/25 czytamy „skarżący podnosił zarzut wykonania obowiązku, powołując się na zapłatę podatku do rąk podejrzanego pracownika, którego poczytywał za osobę uprawnioną do przyjęcia wpłaty podatku, należy podkreślić, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na ww. podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna). Skutkiem okazania takich dowodów winien być również obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego od czynności egzekucyjnych (zob. C. Kulesza [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 33). Tymczasem skarżący nie dysponuje dowodami, że dokonał zapłaty podatku za okres, którego dotyczy wystawiony tytuł wykonawczy. To już co od zasady wyklucza możliwość uznania podniesionego zarzutu za zasadny.” (..)
Czy skarżący podatnik mógł działać w zaufaniu do pracownika Urzędu Gminy, a tym samym, czy można uznać, że dokonując wpłat do rąk podejrzanego pracownika, doprowadził do wygaśnięcia spornego zobowiązania podatkowego? WSA we Wrocławiu wskazał „organy trafnie oceniły, że można stwierdzić, że zobowiązany działał w poczuciu zaufania, że wpłata należności u podejrzanego pracownika wypełnia ciążący na nim obowiązek podatkowy. Zasadnie jednak w zaskarżonym postanowieniu zwrócono uwagę, że sam fakt wpłaty należności z tytułu egzekwowanego podatku do rąk pracownika Urzędu Gminy i w zaufaniu do jego osoby nie jest wystarczający, aby przyjąć, że doszło do prawnie skutecznej zapłaty podatku, a w konsekwencji, że słuszny jest zarzut wykonania obowiązku wniesiony przez zobowiązanego. Sąd podziela przy tym stanowisko, że przeświadczenie o skuteczności zapłaty podatku do rąk pracownika powinno znajdować umocowanie nie tylko w treści przepisów prawa, lecz i w obiektywnych okolicznościach zapłaty, tj. czy została ona dokonana z należytą, wymaganą w takich okolicznościach starannością i dbałością o działanie w zgodzie z prawem.”
Dalej należy podkreślić, że w pouczeniu zawartym w decyzji wymiarowej określono dwa sposoby zapłaty podatku: na rachunek bankowy Gminy lub do rąk inkasenta. Nie budzi przy tym wątpliwości, że inkasentami byli sołtysi, co było wiadome skarżącemu, a nie pracownicy Urzędu Gminy. Brak było w Urzędzie Gminy B. kasy, co szeroko i prawidłowo omówiły organy obu instancji, wskazując że nie wyodrębniono kasy ani formalnie, ani też nie działała ona faktycznie. Jako głęboko nietrafny Sąd ocenił przy tym zarzut skarżącego, że w Urzędzie Gminy nie było informacji o braku kasy. Z doświadczenia życiowego wynika, że w urzędach administracji publicznej umieszcza się informacje o istniejących w nich pomieszczeniach, a nie o ich braku. Nadto Sąd ocenił, że ogół okoliczności wpłat dokonywanych do rąk podejrzanego pracownika świadczy o tym, że skarżący nie mógł działać w obiektywnie uzasadnionym przekonaniu, że osoba ta prowadzi kasę organu podatkowego.” (..)
„Kolejno trzeba wskazać, że o ile w subiektywnym poczuciu skarżącego pracownik Urzędu Gminy był godny zaufania, a zgromadzone dowody nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że skarżący działał w zmowie z pracownikiem i zapłata była nastawiona na osiągnięcie bezprawnych korzyści, o tyle w realiach sprawy nie można przyjąć, że istniały obiektywne okoliczności przemawiające za zaufaniem do działań pracownika. Sąd podziela ocenę Kolegium, że skarżący w swoich działaniach nie dołożył należytej staranności, aby móc przyjąć, że opłacając podatki miał obiektywne podstawy do działania w zaufaniu do pracownika, a w konsekwencji, że przysługuje mu ochrona wynikająca z zasady zaufania do organów władzy publicznej. Należy podkreślić, że oczekiwanie od podatnika działania zgodnie z należytą starannością w relacji do organu podatkowego nie stanowi wymagania, które wykraczałoby poza to, czego można wymagać od jednostki prowadzącej samodzielnie swoje sprawy. Kryterium należytej staranności oznacza, że każdy podmiot powinien działać z takim stopniem ostrożności i przezorności, jakiej należałoby oczekiwać od rozsądnego człowieka w podobnych okolicznościach.” (..) Nie można zaakceptować twierdzenia, że zapłata do rąk pracownika nastąpiła w dobrej wierze. Brak jest zatem podstaw, aby przyjąć, że ewentualne wpłaty podatku u osoby nieuprawnionej, jaką był podejrzany pracownik, i wbrew jednoznacznemu pouczeniu w decyzjach wymiarowych, mogły doprowadzić do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez zapłatę. Powyższe oznacza więc, że prawidłowo organy obu instancji uznały, że zarzut wykonania obowiązku nie był zasadny.”
Sąd stwierdził zatem, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 31 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Tym samym niezasadne były również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 o.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. W konsekwencji nie był zasadny zarzut naruszenia art. 60 § 1 pkt 1 o.p., zgodnie z którym za termin dokonania zapłaty podatku uważa się przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub w kasie podmiotu obsługującego organ podatkowy, lub na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta. Postępowanie wykazało bowiem, że skarżący nie uiścił podatku w kasie organu podatkowego, ani na jego rachunek bankowy, ani u inkasenta. Zapłata do rąk podejrzanego pracownika Urzędu Gminy, który nie był inkasentem ani nie prowadził kasy Urzędu, nie była więc równoznaczna z wygaśnięciem zobowiązania podatkowego.
Dodatkowe kontrole problemowe RIO w podatkach lokalnych! Błędy w rozliczeniach wpłat podatków i nadpłat! Gmina nie zna kolejności zarachowywania wpłaty z art. 62 § 1 Op! RIO nakazuje wprowadzić instrukcję podatkową! Całe wystąpienie do do pobrania dla wszystkich
RIO nie zwalnia tempa. Kontroli poddano dochody z tytułu podatków i opłat lokalnych, dla których organem podatkowym pierwszej instancji, w myśl art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako Op.), jest Pan Burmistrz. Kontrola prowadzona była w szczególności pod kątem prawidłowości i powszechności poboru dochodów, windykacji zaległości podatkowych oraz rachunkowości podatkowej, w tym rzetelności sporządzania sprawozdań budżetowych. Analiza przedłożonych akt osobowych pozwoliła stwierdzić, że Pan Burmistrz i pięcioro pracowników urzędu nie złożyło przyrzeczeń o zachowaniu tajemnicy skarbowej, co jest naruszeniem przepisu art. 294 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Badanie w zakresie prawidłowości prowadzenia ewidencji księgowej przeprowadzone na kontach podatkowych wytypowanych do kontroli wykazało: a) wadliwie przeprowadzoną procedurę wyksięgowania nadpłaty w przypadku podatnika o nr konta 1560030 (..) b) niestosowanie procedury zawartej w art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zarachowanie powstałych nadpłat na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, bez wniosków podatników. Nieprawidłowość stwierdzono w obrębie podatku od nieruchomości od osób prawnych oraz w obrębie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (..)
c) naruszenie art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niestosowanie zasad dotyczących kolejności zarachowywania wpłaty (..) d) naruszenie art. 53 § 1 w związku z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nierealizowanie obowiązku w zakresie proporcjonalnego zaliczenia wpłaty na zaległość i odsetki za zwłokę (..).
W toku kontroli ustalono, że kontrolowana jednostka nie opracowała własnych uregulowań wewnętrznych w zakresie ewidencji i poboru podatków i opłat lokalnych. Dla funkcjonowania adekwatnej, skutecznej i efektywnej kontroli zarządczej, której zapewnienie należy do obowiązków Burmistrza, konieczne jest stworzenie szczegółowej instrukcji ewidencji podatków i opłat, uwzględniającej specyfikę jednostki. Pracownicy powinni zapoznać się z tą instrukcją, aby zrozumieć jej zasady i procedury, a ponadto instrukcja powinna być aktualizowana w miarę zachodzących zmian w przepisach podatkowych.
Stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości i uchybienia były w głównej mierze wynikiem nieprzestrzegania przepisów prawnych dotyczących gospodarki finansowej i rachunkowości gminy w zakresie obowiązków spoczywających na Panu Burmistrzu jako organie podatkowym w myśl art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a także nieprawidłowego funkcjonowania kontroli zarządczej. Całe wystąpienie pokontrolne do pobrania:
