Czy hipoteka przymusowa „uratuje” zaległości podatkowe za 2020 rok? Gminy czekają na zmiany Ordynacji podatkowej, a czasu do 31.12.2025 niewiele!

Czy hipoteka przymusowa „uratuje” zaległości podatkowe za 2020 rok? Gminy czekają na zmiany Ordynacji podatkowej, a czasu do 31.12.2025 niewiele!

Zastąpienie instytucji nieprzedawniania się zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką lub zastawem skarbowym – instytucją zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek dokonania wpisu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. To planowane zmiany Ministerstwa Finansów w ramach dużej nowelizacji Ordynacji podatkowej. Ma to być największa z nowelizacji w ostatnich latach, która uporządkuje także problematyczną tematykę zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką przymusową i zastawem skarbowym.

W okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. regulacja stanowiąca o nieprzedawnianiu się zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką była zawarta w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej. Regulacja ta – po uzupełnieniu o zabezpieczenie w postaci zastawu skarbowego – została z dniem 1 stycznia 2003 r. przeniesiona do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, który w niezmienionym kształcie nadal obowiązuje. Wyrokiem z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. W końcowej części uzasadnienia tego wyroku Trybunał zauważył, że obecnym odpowiednikiem zakwestionowanego przepisu jest art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, który budzi podobne wątpliwości i wymaga pilnej interwencji ustawodawcy

Po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko o niekonstytucyjności art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. Stanowisko to ma charakter ugruntowany. Rozstrzygnięcia organów podatkowych wydawane w oparciu o art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, w razie ich zaskarżenia do sądów administracyjnych, są konsekwentnie uchylane przez sądy, co pociąga za sobą konieczność zwrotu przez organy podatkowe wysokich kosztów postępowania sądowego.

W celu rozwiązania istniejącego problemu Ministerstwo Finansów zaproponowało zastąpienie instytucji nieprzedawniania się zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką lub zastawem skarbowym (uchylenie w art. 70 § 8) – instytucją zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek dokonania wpisu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego.

Wpis hipoteki przymusowej i brak spłaty zaległości podatkowych musi skutkować egzekucją z nieruchomości. Zgodnie z projektem hipoteka wydłuży termin przedawnienia tylko o 5 lat! Co z zaległościami za 2020 rok? Czy Regionalne Izby Obrachunkowe będą mogły zarzucić dopuszczenie do przedawnienia w związku z brakiem działań i wykorzystania hipoteki?

Dodatkowo należy wskazać, że przewidziane w projektowanym art. 70 § 7 pkt 7 Ordynacji podatkowej ograniczenie okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego do maksymalnie 5 lat jest wyrazem uwzględnienia specyficznych uwarunkowań związanych z egzekucją z nieruchomości, które przekładają się na długotrwałość tej egzekucji. Ze względu na szczególną specyfikę egzekucji z nieruchomości, ograniczenie okresu zawieszenia 5-letnim terminem jest rozwiązaniem optymalnym, uwzględniającym zarówno interes budżetu, jak i zapewniającym poczucie bezpieczeństwa prawnego podatnikom.

Ministerstwo Finansów przewidziało również przepis przejściowy, a mianowicie do zabezpieczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym zobowiązań podatkowych, w odniesieniu do których przed tym dniem nie upłynął termin przedawnienia, stosuje się przepisy art. 70 § 6 pkt 7 i § 7 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań ulega zawieszeniu z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Aktualnie w gminach, miastach i związkach gmin należy dokonać analizy zaległości podatkowych i wytypować zaległości do zabezpieczenia rzeczowego.

Opracowano na podstawie projektu z dnia 4 sierpnia 2025 r. ustawy o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw oraz uzasadnienia do ww. projektu.

18.09.2025 CO DALEJ z HIPOTEKĄ PRZYMUSOWĄ? PLANOWANE ZMIANY oraz WPIS HIPOTEKI, DTW i KTW 2025 w praktyce – podatki lokalne i opłata śmieciowa. 299 zł urodzinowa cena. OSTATNIE WOLNE MIEJSCA!

24.09.2025 ABC Ordynacji Podatkowej, Księgowości Podatkowej i Egzekucji Administracyjnej – NOWY pracownik w podatkach lokalnych i opłacie śmieciowej. Voucher 150 zł + dodatkowe konsultacje online

25.09.2025 ADMINISTRACYJNY TYTUŁ WYKONAWCZY 2025 w egzekucji podatków lokalnych i opłaty śmieciowej. Urodzinowy voucher 150 zł

7.10.2025 CO DALEJ z PRZEDAWNIENIEM PODATKÓW? PLANOWANE ZMIANY i OBLICZANIE TERMINU PRZEDAWNIENIA w PRAKTYCE – podatki lokalne i opłata śmieciowa Niższa cena szkolenia do 30.09.2025. Możliwość opcji szkolenia z książką.

Podatnik w areszcie, a doręczenie upomnienia w domu? Doręczenie jest nieskuteczne, a egzekucja do umorzenia! WSA zdecydował

Podatnik w areszcie, a doręczenie upomnienia w domu? Doręczenie jest nieskuteczne, a egzekucja do umorzenia! WSA zdecydował

Przepisy o doręczeniach mają przede wszystkim charakter gwarancyjny. Służą bowiem zagwarantowaniu prawa strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania. Prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony. Wprawdzie przepisy o doręczeniach zastępczych mają także na celu zapewnienie sprawności postępowania, którą trudniej byłoby osiągnąć, gdyby dopuszczać jedynie doręczenie właściwe, to jest do rąk adresata. Tym niemniej przepisy o doręczeniach zastępczych, art. 44 czy art. 43 k.p.a., powinny być wykładane i stosowane także przy uwzględnieniu ich gwarancyjnego charakteru. Wzgląd na tę okoliczność sprzeciwia się zaakceptowaniu skuteczności doręczenia zastępczego na adres zamieszkania osoby od długiego czasu pozbawionej wolności, szczególnie w tak specyficzny sposób jak tymczasowe aresztowanie, w którym kontakt ze światem zewnętrznym jest dodatkowo utrudniony (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1462/23, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 5/19).

Wprawdzie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują żadnych szczególnych rozwiązań w zakresie doręczania pism osobom pozbawionym wolności bądź przebywającym w areszcie śledczym. Niemniej jednak doręczenie w trybie zastępczym możliwe jest wyłącznie w razie nieobecności adresata w mieszkaniu. Przez nieobecność należy jednak rozumieć sytuację przejściową, wynikającą ze zwyczajnych okoliczności życia codziennego. Przebywanie w areszcie śledczym nie jest taką okolicznością. Jedynie nieobecność nietrwająca nadmiernie długo, wynikająca ze zwykłych okoliczności życiowych, np. ze względu na wyjazd wakacyjny, służbowy albo z innej zwykłej przyczyny, pobyt w pracy, zakupy, odwiedziny u innych osób, uczestnictwo w obrzędach religijnych, uczestnictwo w imprezach sportowych lub kulturalnych, pobyt w szpitalu, zatrzymanie przez Policję oraz wszelkie inne sytuacje, w których adresat korzystając z wolności przemieszczania się swobodnie wybiera powód swojej nieobecności w mieszkaniu lub też nawet, jeżeli nieobecność spowodowana jest legalnymi działaniami organów władzy publicznej, które jednak nie powodują długotrwałego pozbawienia wolności i długotrwałego zaburzenia kontaktów ze światem zewnętrznym, umożliwia skuteczne doręczenie korespondencji w drodze doręczenia zastępczego przesyłki skierowanej do strony postępowania pod znanym adresem zamieszkania. Za taką krótkotrwałą nieobecność (krótkotrwały brak zamieszkiwania) nie można uznać pobytu w zakładzie karnym i to bez względu na to, czy pobyt ten jest wynikiem odbywania kary pozbawienia wolności, czy też tymczasowego aresztowania, a także bez względu na to, czy organ prowadzący postępowanie i doręczający stronie korespondencję o tym pobycie strony w zakładzie karnym wiedział.

Należy zaznaczyć, że kwestia doręczeń osobom pozbawionym wolności jest ugruntowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Podnosi się tam mianowicie, że jedynym dopuszczalnym sposobem doręczenia pisma osobie pozbawionej wolności jest uczynienie tego na adres zakładu (np. zakładu karnego, aresztu śledczego), w którym adresat przebywa, za pośrednictwem jego administracji. Doręczenie pisma w inny sposób jest nieskuteczne, niezależnie od wiedzy organu procesowego o fakcie pozbawienia adresata wolności (por. wyrok SN z 22 sierpnia 2007 r., III KK 1/07, LEX nr 310195; wyrok SN z 26 listopada 2003 r. III KK 257/02, LEX nr 82318; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 30 września 2004 r., II AKz 347/04, KZS 2004, z. 10, poz. 21). Pismo wysłane pod ostatnio wskazanym przez stronę adresem nie może być uważane za doręczone, jeżeli strona została pozbawiona wolności i nie podała swego miejsca pobytu w czasie pozbawienia wolności do wiadomości organu, przed którym toczy się postępowanie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 1974 r.VI KZP 5/74, OSNKW 1974, nr 7-8, poz. 130).

Także i w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano, że z samej istoty pozbawienia wolności wynika, że jest ono niezależne od woli osoby pozbawionej wolności zarówno co do czasu trwania, jak i miejsca pobytu, a ponadto, że niejednokrotnie może ono ograniczać swobodę w podaniu do wiadomości wspomnianego organu miejsca pobytu w czasie pozbawienia wolności (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1869/11).

Opracowano na podstawie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 24 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 152/25.

18.09.2025 CO DALEJ z HIPOTEKĄ PRZYMUSOWĄ? PLANOWANE ZMIANY oraz WPIS HIPOTEKI, DTW i KTW 2025 w praktyce – podatki lokalne i opłata śmieciowa. 299 zł urodzinowa cena. OSTATNIE WOLNE MIEJSCA!

24.09.2025 ABC Ordynacji Podatkowej, Księgowości Podatkowej i Egzekucji Administracyjnej – NOWY pracownik w podatkach lokalnych i opłacie śmieciowej. Voucher 150 zł + dodatkowe konsultacje online

25.09.2025 ADMINISTRACYJNY TYTUŁ WYKONAWCZY 2025 w egzekucji podatków lokalnych i opłaty śmieciowej. Urodzinowy voucher 150 zł

7.10.2025 CO DALEJ z PRZEDAWNIENIEM PODATKÓW? PLANOWANE ZMIANY i OBLICZANIE TERMINU PRZEDAWNIENIA w PRAKTYCE – podatki lokalne i opłata śmieciowa Niższa cena szkolenia do 30.09.2025. Możliwość opcji szkolenia z książką.

Zapłacił opłatę skarbową za podatnika, a potem zażądał jej zwrotu! NSA zdecydował czy „obcy” miał prawo do wniosku o zwrot

Zapłacił opłatę skarbową za podatnika, a potem zażądał jej zwrotu! NSA zdecydował czy „obcy” miał prawo do wniosku o zwrot

Dokonanie zatem zapłaty podatku (opłaty skarbowej) na rzecz podatnika przez osobę trzecią (wyręczyciela, posłańca, pełnomocnika) nie skutkuje przyznaniem tej osobie specjalnej legitymacji procesowej do podejmowania w imieniu własnym i na swoją rzecz (zamiast podatnika) czynności wiążących się z tą wpłatą. I tak np., osoba wpłacająca nie ma uprawnienia do wnioskowania o wydanie postanowienia zaliczającego wpłatę, żądania doręczenia jej postanowienia i wnoszenia środków zażalenia na takie postanowienie. Fakt dokonania wpłaty za podatnika nie kreuje uprawnienia wpłacającego do zapoznawania się z danymi dotyczącymi wysokości zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę. Wpłacający nie zostaje, poprzez fakt dokonania wpłaty na rzecz podatnika, wprowadzony do kręgu podmiotów mających dostęp do danych podatnika chronionych tajemnicą skarbową. 

Wpłacający na podstawie art. 62b nie ma środków prawnych, aby podważać skuteczność zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, a w razie stwierdzenia nadpłaty wpłacający nie ma uprawnienia do jej uzyskania (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z 22 stycznia 2020 r., I SA/Gl 1109/19). Wpłacający nie może cofnąć dokonanej czynności wpłaty gotówkowej lub bezgotówkowej. A wobec braku uprawnienia do wnioskowania o wydanie postanowienia zaliczeniowego wpłacający nie może dochodzić nadpłaty od organu podatkowego. W razie podniesienia przez wpłacającego, że dokonał wpłaty za podatnika np. na skutek błędu, wpłacający może potencjalnie zgłaszać roszczenia cywilnoprawne tytułem bezpodstawnego wzbogacenia. Bezpodstawnie wzbogaconym będzie jednak podatnik, a nie organ podatkowy, a więc roszczenie wpłacającego powinno być kierowane wobec podatnika i z tego względu pozostaje poza sferą normowaną w Ordynacji podatkowej (zob. B. Dauter, W. Gurba [w:] S. Babiarz, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, B. Dauter, W. Gurba, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 62(b)).

W świetle powyższego na gruncie badanej sprawy za wypełni zasadną uznać należało konstatację Sądu I instancji, że „inny podmiot” – w tym wypadku skarżący czy też właściwie A.D., który dokonał zapłaty opłaty skarbowej z własnego rachunku bankowego mimo braku obowiązku podatkowego, a który to obowiązek ciążył na podatniku – nie jest uprawniony do złożenia wniosku o zwrot opłaty skarbowej na podstawie art. 9 u.o.s. Nie jest bowiem czynnie legitymowany do żądania zwrotu opłaty podmiot, który uiścił tę opłatę (podatek) zamiast podatnika.

W związku z tym, że skarżący nie spełnia wymogów, o jakich mowa w art. 133 § 1 i 2 o.p., a w szczególności brak jest podstaw do uznania go za osobę fizyczną legitymującą się interesem prawnym we wszczęciu postępowania o zwrot opłaty skarbowej,

Słusznie także WSA stwierdził, iż organy podatkowe prawidłowo odmówiły wszczęcia postępowania powołując się na art. 165a o.p. Przepis art. 165a § 1 zdanie 1 o.p. jednoznacznie bowiem stanowi, iż w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1511/23, opubl. CBOSA.

Gmina wprowadziła dodatkową opłatę za zwiększoną częstotliwość wywozu szkła i papieru! NSA zdecydował czy miała do tego prawo

Gmina wprowadziła dodatkową opłatę za zwiększoną częstotliwość wywozu szkła i papieru! NSA zdecydował czy miała do tego prawo

Rada Gminy P. wprowadziła odpłatność za dodatkową usługę w zakresie zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych i zagospodarowania tych odpadów, polegającą na zwiększeniu częstotliwości odbioru szkła i papieru do jednego razu w miesiącu – w kwocie 5 zł miesięcznie od osoby zamieszkującej nieruchomość.

Usługi polegające na odbiorze odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowaniu tych odpadów są usługami standardowymi (podstawowymi) – co do zasady – bez względu na kryterium ilościowe. Wspomniane kryterium ilościowe ma zastosowanie tylko do określonych kategorii odpadów, tj. zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych (art. 6r ust. 3a u.c.p.g.) – a contrario, nie ma zastosowania do pozostałych. Dodatkowe usługi, hipotetycznie rzecz ujmując, mogą być zrelatywizowane do odpadów komunalnych objętych usługami podstawowymi, ale w takim przypadku musiałyby polegać na jakichś czynnościach o charakterze akcesoryjnym, a nie na samym odbiorze tych odpadów. Sam odbiór odpadów komunalnych będzie zaś mógł uchodzić za usługę dodatkową, gdy będzie dotyczył odpadów w ilościach przekraczających limity określone na podstawie art. 6r ust. 3a.

Szkło i papier są – co wykazał Sąd I instancji i co nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej – odpadami komunalnymi. Nie są one objęte regułą z art. 6r ust. 3a u.c.p.g., przeto ich odbiór – bez względu na ilość i częstotliwość – nie jest usługą dodatkową w rozumieniu art. 6r ust. 4 u.c.p.g. i tym samym nie mógł być przedmiotem uchwały podjętej na podstawie tego przepisu. Określenie częstotliwości odbierania odpadów komunalnych przynależy do materii uchwały podejmowanej na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. – samego zwiększenia tej częstotliwości również nie sposób uznać za usługę dodatkową.

Wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 847/22.

Nasze szkolenia 2025:

23.06.2025 CO DALEJ z HIPOTEKĄ PRZYMUSOWĄ? PLANOWANE ZMIANY oraz WPIS HIPOTEKI, DTW i KTW 2025 w praktyce – podatki lokalne i opłata śmieciowa

Obcy płaci za podatnika więcej niż 1.000 zł? Do zwrotu! NSA zdecydował

Obcy płaci za podatnika więcej niż 1.000 zł? Do zwrotu! NSA zdecydował

Artykuł 62b § 2 o.p. wprowadza domniemanie, że w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli dowód zapłaty nie budzi wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata pochodzi ze środków podatnika. Obowiązki podatkowe mają publicznoprawny charakter, które są obowiązkami osobistymi i nie mogą być znoszone przez umowy cywilnoprawne zawierane między podatnikiem a innymi podmiotami. Zapłata podatku – co do zasady – może nastąpić jedynie ze środków podatnika. Artykuł 62b § 1 pkt 3 o.p. dopuszcza wskazaną w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 26.05.2008 r., I FPS 8/07, możliwość dokonania zapłaty podatku przez tzw. „wyręczyciela”, jeżeli wpłacane środki pochodzą ze środków podatnika. Prawodawca, dopuszczając możliwość dokonania zapłaty podatku przez „inny podmiot”, jednocześnie ograniczył tę możliwość tylko do kwoty 1.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jeżeli „inny podmiot” dokona zapłaty podatku przewyższającego kwotę 1000 zł, będzie to działanie nieskuteczne i to niezależnie od tego, czy wpłata została dokonana ze środków własnych, czy ze środków podatnika.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, że możliwe jest skuteczne zapłacenie podatku w wysokości przekraczającej kwotę 1.000 zł przez „inną osobę” z jednoczesnym wskazaniem, że pieniądze pochodziły od podatnika. Taka sytuacja powoduje próbę obejścia rozróżnienia zastosowanego przez prawodawcę. W art. 63b o.p. prawodawca celowo rozróżnił majątkowe stosunki pomiędzy członkami rodziny a osobami obcymi. Stosunki majątkowe pomiędzy członkami rodziny najbliższej wymienionej w art. 62b § 1 pkt 1 o.p. często są bardzo skomplikowane, co uzasadnia ustawowe usankcjonowanie zapłaty podatków wśród tych osób. Natomiast stosunki majątkowe pomiędzy osobami obcymi charakteryzują się większą odrębnością i przepływy pieniężne są bardziej sformalizowane, stąd też dopuszczalne jest zapłacenie niewysokiej stosunkowo kwoty.

Ograniczenie takie pozwala w tym przypadku na uniknięcie wielu możliwych sporów co do możliwości wycofania się „innego podmiotu” z zapłaty podatku za podatnika, a także ustalania czyje środki posłużyły do zapłaty. Prawodawca wprowadzając w Ordynacji podatkowej regulację o charakterze podmiotowym, czyni wszystkie te dywagacje niedopuszczalnymi. Obca osoba może dokonać zapłaty podatku, ale tylko do kwoty 1.000 zł. Wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt III FSK 34/24. Opubl. CBOSA.

Nasze szkolenia 2025:

11 – 12.06.2025 PODATNIK w UPADŁOŚCI i RESTRUKTURYZACJI, a EGZEKUCJA i ROZLICZANIE ZALEGŁOŚCI PODATKOWYCH – podatki lokalne i opłata śmieciowa. szkolenie online. LICZBA MIEJSC OGRANICZONA! BRAK MIEJSC!

17.06.2025 PODATKI w DRODZE i SPRAWOZDANIE BUDŻETOWE Rb-27S po zmianach od 1.01.2025 – podatki lokalne i opłata śmieciowa

23.06.2025 CO DALEJ z HIPOTEKĄ PRZYMUSOWĄ? PLANOWANE ZMIANY oraz WPIS HIPOTEKI, DTW i KTW 2025 w praktyce – podatki lokalne i opłata śmieciowa